كه با حديث نبوّى تفسير شده است، امّا اساس حقيقى علم آنان نور عقلى است كه با ايمان و الهام در قلوب خدا شناسان شعله مى‌گيرد. اين همان عقلى است كه به مردم، اندكى از آن اعطا شده و در عوض خداوند پيامبران و جانشينان آنها را از آن كاملًا بهره‌مند ساخته است.

در واقع درخشش نور عقل نزد انسانها و تجلّى آن در معارف اوّليه‌اى كه هر شخصى آن را مى‌داند و در ارزشهايى كه مردم در ميان خود حاكم گردانيده‌اند و در پرتو افشانيها و روشنگرايهايى كه فقط نزد گروهى از مردم يافت مى‌شود و آنان را به نوابغ و سران و بزرگان تبديل مى‌كند و ...

ما را به معنى علم تكوينى كه پروردگار در قلب اولياى برگزيده خويش افكنده است، رهنمون مى‌شود. در حديث آمده است:

«العلم نور يقذفه اللَّه فى قلب من يشاء» [١].

به نظر مى‌رسد كه برخى از مردم در وجود چنين علمى نزد پيامبران و امامان و گروهى از فقهاى امّت ترديد مى‌كنند و بدين سخنان خداوند استناد مى‌جويند كه:

(وَعِندَهُ مَفَاتِحُ الْغَيْبِ لَايَعْلَمُهَا إِلَّا هُوَ) [٢]

«وكليدهاى غيب پيش او (خدا) است كه كسى جز او از آنها آگاهى ندارد.»

و: (قُل لَّا يَعْلَمُ مَن فِي السَّماوَاتِ وَالْأَرْضِ الْغَيْبَ إِلَّا اللَّهُ) [٣]

[١] - علم نورى است كه خداوند در قلب هر كه خواهد، بيفكند.

[٢] - سوره انعام، آيه ٥٩.

[٣] - سوره نمل، آيه ٦٥.