زندگى امام سجاد عليه السلام بسيار برجسته كرده از آن بسيار سخن گفته‌اند، امّا بُعد علمى آن‌حضرت را فروگذارده‌اند و بر عكس در مورد امام باقر عليه السلام بيشتر به جنبه علمى آن‌حضرت پرداخته‌اند تا به جوانب ديگر.

بنابر اين ما به ذكر برخى از پرتوهايى كه از زندگى امام باقر بر ما تابيده است، بسنده مى‌كنيم و خواننده را وامى‌گذاريم تا خود با قياس با آنچه ذكر مى‌شود به ديگر ابعاد نا گفته آن‌حضرت نيز پى‌برد.

ابن شهرآشوب در كتاب مناقب در مورد امام باقر مى‌نويسد:

او راستگوترين و گشاده روترين و بخشنده‌ترين مردمان بود. در ميان اهل بيت كمترين ثروت و در عين حال بيشترين هزينه را داشت. هر جمعه يك دينار صدقه مى‌داد و مى‌فرمود: صدقه روز جمعه به خاطر فضيلت اين روز بر ديگر روزها، دو چندان مى‌شود. چون پيشامدى غم انگيز به او روى مى‌نمود زنان و كودكان را جمع مى‌كرد و آنگاه خود دعا مى‌كرد و آنان آمين مى‌گفتند. بسيار ذكر خدا مى‌گفت. راه مى‌رفت در حالى كه ذكر خدا مى‌كرد. غذا مى‌خورد در حالى كه ذكر خدا مى‌كرد با مردم سخن مى‌گفت، امّا اين امر او را از ذكر خدا باز نمى‌داشت.

فرزندانش را جمع مى‌كرد و به آنان مى‌فرمود تا سر زدن آفتاب ذكر بگويند. هر كس از آنان را كه مى‌توانست قرآن بخواند به تلاوت قرآن و هر كس را كه نمى‌توانست به گفتن ذكر، امر مى‌فرمود. شيخ مفيد نيز در باره آن‌حضرت مى‌گويد: مراتب بخشندگى او در خاص و عام آشكار و بزرگوارى‌اش در ميان مردم مشهور و با وجود كثرت عيال و متوسّط