از سليمان بن دمدم نقل شده است كه گفت: آن‌حضرت از پانصد درهم تا ششصد و تا هزار درهم جايزه مى‌داد و هيچ گاه از دادن صله به برادران و ديداركنندگان و اميدواران و آرزومندانش به ستوه نمى‌آمد. هر گاه مى‌خنديد، مى‌فرمود: خداوندا بر من خشم مگير!.

أبى در كتاب نثر الدر مى‌نويسد: هر گاه فرد دردمند و گرفتارى را مى‌ديد، زير لب استعاذه مى‌گفت و هيچ گاه از اهل خانه‌اش شنيده نشد كه به فقير بگويد: اى فقير خدا به تو بركت دهد و يا اى فقير اين را بگير بلكه آن‌حضرت همواره مى‌فرمود كه فقيران را با بهترين نامهايشان صدا بزنند. [١]

ابو نعيم اصفهانى به هنگامى كه از امام باقر در كتاب خود (حلية الاولياء) نام مى‌برد او را با اين صفات وصف مى‌كند: حاضر، ذاكر، خاشع، صابر ابو جعفر محمّد بن على الباقر. [٢]

در باره خشوع فراوان آن امام در برابر خداوند، از افلح، آزاد كرده ابوجعفر بشنويم كه چه مى‌گويد: با محمّد بن على به قصد حج بيرون شدم. چون به مسجد در آمد به خانه خدا نگريست با بانك بلند گريست. عرض كردم: پدر و مادر فدايت مردم به شما مى‌نگرند اى كاش اندكى صداى خود را پايين مى‌آورديد. امام به من پاسخ داد: واى بر تو اى افلح! چرا نگريم؟! شايد خداى تعالى در اثر اين گريه بر من به مهربانى‌

[١] - فى رحاب ائمّة أهل البيت- سيرة الباقر، ص ٦.

[٢] - حلية الاولياء، ص ٢٨٩.