دانشنامه امام سجاد علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٦٦ - پارسایی در دنیا
پارسایی در دنیا
یکی دیگر از خصلتهای والای امام سجاد، پارسایی در دنیا و بیاعتنایی به هر نوع دلخوشی دنیوی بود، به راستی که امام زهد و پرهیز کامل از دنیا را پیشه کرده بود فریب و نیرنگ دنیا در او اثر نداشت و او واقعیت و حقیقت دنیا را به خوبی میشناخت و میدانست که انسان وقتی که در خوشیها و رفاه دنیا غرق میشود ناگزیر باید از این دنیا برود و جز عمل خیر چیزی را با خود نخواهد برد. امام علیهالسلام در عصر خود در میان مردم به زاهدترین مردمان شهرت داشت. از زهری پرسیدند که زاهدترین مردم کیست؟ گفت: علی بن حسین علیهالسلام. روزی دید فقیری گریه میکند، متأثر شد و فرمود: [١] . «اگر تمام دنیا در دست این مرد بود و بعد از دست او میافتاد، سزاوار نبود که به خاطر آن گریه کند!». [٢] به راستی زهد امام به خاطر تحمل فقر و یا از باب اعتراف به عجز و یا قناعت بدون کار و کوشش نبود بلکه بر اساس تقوا و پرهیز از محرمات الهی بود و به خاطر آن که در امور دینی سخت جانب احتیاط را داشت، روش آن حضرت درست همان راه و روش جدش و پدر بزرگوارش بود که دنیا را طلاق داده بودند و جز به مقداری که برای عبادت و در راه رسیدن به فضیلت و پشتیبانی از حق لازم بود به امور دنیا اهمیت نمیدادند.
[~hr~]پی نوشت ها:(١) بحارالانوار: ٤٦ / ٦٢.
(٢) فصول المهمه: ص ١٩٢.
منبع: تحلیلی از زندگانی امام سجاد (جلد ١)؛ باقر شریف قرشی؛ ترجمه محمد رضا عطائی؛ کنگره جهانی حضرت رضا علیه السلام ١٣٧٢.