(شاه خدابنده) از پادشاهان مغول، مذهب شيعه را اختيار كرد و اعقاب او از پادشاهان مغول، ساليان دراز در ايران سلطنت كردند و از تشيّع ترويج مى كردند و همچنين سلاطين (اق قويونلو و قره قويونلو) كه در تبريز حكومت مى كردند ١٠١ و دامنه حكمرانى شان تا فارس و كرمان كشيده مى شد و همچنين حكومت فاطميين نيز ساليان دراز در مصر برپا بود.

البته قدرت مذهبى جماعت با پادشاهان وقت تفاوت مى كرد چنانكه پس از برچيده شدن بساط فاطميين و روى كار آمدن سلاطين (آل ايوب)، صفحه برگشت و شيعه مصر و شامات، آزادى مذهبى را بكلى از دست دادند و جمع كثيرى از تشيّع از دم شمشير گذشتند ١٠٢.

و از آن جمله (شهيد اول محمد بن محمد مكى)، يكى از نوابغ فقه شيعه، سال ٧٨٦ هجرى در دمشق به جرم تشيع كشته شد ١٠٣!! و همچنين شيخ اشراق (شهاب الدين سهروردى) در حلب به جرم فلسفه به قتل رسيد ١٠٤!! روى هم رفته در اين پنج قرن، شيعه از جهت جمعيت در افزايش و از جهت قدرت و آزادى مذهبى، تابع موافقت و مخالفت سلاطين وقت بوده اند و هرگز در اين مدت، مذهب تشيع در يكى از كشورهاى اسلامى؛ مذهب رسمى اعلام نشده بود.