(شيعه) گرديد، توجه شده است، حتى در تحقيقات در باره (شيعه) به طور كلى باز سهم اساسى از آن (اسماعيليه) است! و (شيعه دوازده امامى) حتى به اندازه مكتب اسماعيلى مورد نظر قرار نگرفته است!! شايد سوابق تاريخى مغرب زمين، علت اصلى اين محدوديت باشد. غرب تا كنون دو بار با اسلام تماس مستقيم داشته است، با اعراب در اندلس و صقليه (سيسيل) و با اتراك در شرق اروپا و در هر دو مورد تماس با اسلام به صورت سنى آن بود و رابطه با (تشيّع) محدود به روابط نسبتا سرّى و محدود با برخى حوزه هاى اسماعيلى در فلسطين در جنگهاى صليبى و شايد در برخى مراكز اندلس گرديد.

مغرب زمين، هيچگاه قبل از دوران جديد با عالم تشيّع و مخصوصا ايران شيعى، تماسى نداشت و با فرهنگ ايران اسلامى نيز براى اولين بار در هند آشنا شد.

به هر حال، به اين علل و شايد جهت كوشش غربيان در تحقير آن جوانب از اسلام كه جنبه عقلى آن قوى است، تشيّع هيچگاه چنانكه واقعا در تاريخ اسلام وجود داشته و هنوز نيز مذهب دهها ميليون فرد ايرانى و عرب، پاكستانى و هندى و غيره را تشكيل مى دهد، خارج از جهان پيروان اين مذهب شناخته نشده است و در مغرب زمين همان نظر مستشرقان قرن گذشته كه (تشيّع) را يك بدعت! در اسلام مى دانستند در اكثر محافل پذيرفته شده و حتى برخى، تشيّع را اختراع عده اى دشمنان اسلام در قرون بعدى مى دانند. نگاهى به چند كتاب معروف موجود كه يا مربوط به تشيّع مى باشد و يا در آن اشاره اى به تشيّع شده است، جهت اثبات اين ادعا كافى است.