و چند روز به مرگ على بن محمد سمرى (كه در سال ٣٢٩ هجرى اتفاق افتاد) مانده بود كه از ناحيه مقدسه توقيعى صادر شد كه در آن به على بن محمد سمرى ابلاغ شده بود كه تا شش روز (ديگر) بدرود زندگى خواهد گفت و پس از آن دَرِ نيابت خاصه بسته، غيبت كبرى واقع خواهد شد و تا روزى كه خدا در ظهور آن حضرت اذن دهد، غيبت دوام خواهد يافت‌ ٣٠٢ و به مقتضاى اين توقيع، غيبت امام زمان عليه السّلام به دو بخش منقسم مى شود.

اوّل (غيبت صغرى): كه از سال ٢٦٠ هجرى شروع نموده و در سال ٣٢٩ خاتمه مى يابد و تقريبا هفتاد سال مدت امتداد آن مى باشد.

دوم (غيبت كبرى): كه از سال ٣٢٩ شروع كرده و تا وقتى كه خدا بخواهد ادامه خواهد يافت. پيغمبراكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در حديث متفق عليه مى فرمايد: (اگر نمانده باشد از دنيا مگر يك روز، خدا آن روز را دراز مى كند تا مهدى از فرزندان من ظهور نموده دنيا را پر از عدل و داد كند چنانكه از ظلم و جور پر شده باشد ٣٠٣.