معروف (نائينى و كمپانى) و فلسفه را نزد (سيد حسين بادكوبى) كه خود از شاگردان جلوه و آقا على مدرس بود و رياضيات را نزد (آقا سيد ابوالقاسم خوانسارى) و اخلاق را در محضر (حاج ميرزا على قاضى) كه در حكمت عملى و عرفان، مقامى بس ارجمند داشتند تلمذ كرد. سپس در سال ١٣١٤ به زادگاه خود مراجعت فرمود.

تحصيلات علامه طباطبائى فقط محدود به سطوح عادى فقه نبود بلكه علاوه بر عميق ترين تحصيلات در صرف و نحو و ادبيات عرب و فقه و اصول، ايشان يك دوره كامل از رياضيات قديم از (اصول) اقليدس تا (مجسطى) بطلميوس و نيز فلسفه و كلام و عرفان و تفسير را فرا گرفت و در اين علوم به مرحله اجتهاد نائل آمد.

شهرت علامه طباطبائى در تهران و حوزه هاى ديگر علمى ايران خارج از تبريز هنگامى آغاز شد كه در اثر حوادث سياسى جنگ دوم جهانى و عواقب بعد از آن، ايشان از مسقطالرأس خود به قم مهاجرت كرد و از سال ١٣٢٥ در آنجا ساكن شد و بدون كوچكترين سر و صدا مجالس درس خود را در تفسير و حكمت آغاز كرد و در سفرهاى پياپى به تهران با علاقه مندان به حكمت و معارف اسلامى نيز تماس حاصل نمود و حتى از بحث و مناظره با مخالفان دين و حكمت، دريغ نورزيد و از راه عقل و منطق، بسيارى از افرادى را كه از طريق صواب منحرف شده بودند به درك حقايق دينى و حكمى نايل ساخت و توانست در عرض بيست و چند سال اخير، اثر عميقى از خود نه تنها در طبقه روحانيت بلكه بين عده اى از طبقه متجدد و تحصيل كرده در غرب بجا گذارد.

ساليان دراز هر پاييز بين ايشان و استاد هنرى كربن مجالسى با