احكام وقف مسأله ٢٧٥٣ - اگر كسى چيزى را وقف كند، از ملك او خارج مىشود و خود او و ديگران نمىتوانند آن را ببخشند، يا بفروشند و كسى هم از آن ملك ارث نمىبرد ولى در بعضى از مواردى كه در مسأله (٢١٥٥) و (٢١٥٦) گفته شد، فروختن آن اشكال ندارد.
مسأله ٢٧٥٤ - لازم نيست صيغه وقف را به عربى بخوانند، بلكه اگر مثلا بگويد خانه خود را وقف كردم وقف صحيح است ولى بنابر احتياط واجب در وقف خاص كسى كه خانه برايش وقف شده يا وكيل يا ولى آن كس بايد بگويد وقف را قبول كردم و وقف به ‌عمل نيز محقق مىشود مثلا چنانچه حصيرى را به قصد وقف بودن در مسجد بيندازد و يا جائى را به قصد مسجد بودن بسازد و در اختيار نمازگزاران بگذارد وقفيت محقق مىشود و در موقوفات عامه مثل مسجد و مدرسه يا چيزى كه براى عموم وقف كند يا مثلا بر فقرا يا سادات وقف نمايد قبول كردن كسى در صحت وقف لازم نيست و محتاج به ‌قبول هم نيست.
مسأله ٢٧٥٥ - اگر ملكى را براى وقف معين كند و پيش از خواندن صيغه وقف پشيمان شود، يا بميرد، وقف درست نيست.
مسأله ٢٧٥٦ - كسى كه مالى را وقف مىكند، بايد براى هميشه وقف كند پس اگر مثلا بگويد اين مال تا ده سال وقف باشد و بعد نباشد و يا بگويد اين مال تا ده سال وقف باشد و بعد تا پنج سال وقف نباشد و بعد دوباره وقف باشد باطل است، و بايد وقف از موقع خواندن صيغه باشد پس اگر مثلا بگويد اين مال بعد از مردن من وقف باشد چون از موقع خواندن صيغه تا مردنش وقف نبوده، اشكال دارد مگر اين كه نظر واقف وصيت به وقف باشد براى بعد از فوت.