مسأله ٢٤٧٠ - اگر انسان بداند زنى شوهر دارد و با او ازدواج كند بنابر احتياط واجب بايد از او جدا شود و بعدا هم او را براى خود عقد نكند.
مسأله ٢٤٧١ - زن شوهر دار اگر زنا بدهد بر شوهر خود حرام نمىشود و چنانچه توبه نكند و بر عمل خود باقى باشد، اگر مشهوره به زانيه بودن شود احتياط واجب آن است كه شوهر او را طلاق دهد ولى بايد مهرش را بدهد.
مسأله ٢٤٧٢ - زنى را كه طلاق داده‌اند و زنى كه صيغه بوده و شوهرش مدت او را بخشيده يا مدتش تمام شده، چنانچه بعد از مدتى شوهر كند و بعد شك كند كه موقع عقد شوهر دوم عده شوهر اول تمام بوده يا نه، بايد به شك خود اعتنا نكند.
مسأله ٢٤٧٣ - مادر و خواهر و دختر پسرى كه لواط داده بر لواط كننده حرام است. اما اگر لواط كننده نا بالغ باشد حكم حرمت مشكل است ولى اگر شك كند كه دخول شده يا نه بر او حرام نمىشود.
مسأله ٢٤٧٤ - اگر با مادر يا خواهر يا دختر كسى ازدواج نمايد و بعد از ازدواج و دخول به زوجه با آن كس لواط كند، آنان بر او حرام نمىشوند و اگر بعد از عقد و پيش از دخول لواط كند بنابر احتياط واجب آن زن بر او حرام مىشود.
مسأله ٢٤٧٥ - اگر كسى در حال احرام كه يكى از كارهاى حج يا عمره است، با زنى ازدواج نمايد عقد او باطل است، و چنانچه مىدانسته كه زن گرفتن بر او حرام است، ديگر نمىتواند آن زن را عقد كند.
مسأله ٢٤٧٦ - اگر زنى كه در حال احرام است با مردى كه در حال احرام نيست ازدواج كند عقد او باطل است، و اگر مىدانسته كه ازدواج در حال احرام حرام است واجب است كه بعدا با آن مرد ازدواج نكند.
مسأله ٢٤٧٧ - اگر مرد طواف نساء را كه يكى از كارهاى حج است بجا