مسأله ١٩٠٠ - اگر كافر ذمى صغير باشد و ولى او زمينى را برايش بخرد يا به ارث به او برسد بر ولى لازم است خمس آن را از همان زمين يا قيمت آن را بپردازد.
مصرف خمس مسأله ١٩٠١ - خمس را بايد دو قسمت كرد: يك قسمت آن سهم سادات است و بنابر احتياط واجب بايد يا به مجتهد جامع الشرايط بدهند يا با اذن او به سيد فقير يا سيد يتيم يا به سيدى كه در سفر درمانده شده بدهند، و نصف ديگر آن سهم امام عليه السلام است كه در اين زمان بايد به مجتهد جامع الشرايط بدهند يا به مصرفى كه او اجازه مىدهد برسانند. ولى اگر انسان بخواهد سهم امام را به مجتهدى كه از او تقليد نمىكند بدهد، در صورتى به او اذن داده مىشود كه بداند آن مجتهد و مجتهدى كه از او تقليد مىكند، سهم امام را به يك طور مصرف مىكنند.
مسأله ١٩٠٢ - سيد يتيمى كه به او خمس مىدهند بايد فقير باشد ولى به سيدى كه در سفر در مانده شده، اگر در وطنش فقير هم نباشد مىشود خمس داد.
مسأله ١٩٠٣ - به سيدى كه در سفر درمانده شده اگر سفر او سفر معصيت باشد بنابر احتياط واجب نبايد خمس بدهند.
مسأله ١٩٠٤ - به سيدى كه عادل نيست مىشود خمس داد ولى به ‌سيدى كه دوازده امامى نيست نبايد خمس بدهند.
مسأله ١٩٠٥ - به سيدى كه معصيت كار است اگر خمس دادن كمك به ‌معصيت او باشد، نمىشود خمس داد و به سيدى هم كه آشكارا معصيت مىكند، اگر چه دادن خمس كمك به معصيت او نباشد، بنا بر احتياط واجب نبايد خمس بدهند.
مسأله ١٩٠٦ - اگر كسى بگويد: سيدم، نمىشود به او خمس داد مگر آنكه ‌دو