مسأله ٢٧٤٩ - اگر پدر از قسم خوردن فرزند جلوگيرى كند، يا شوهر از قسم خوردن زن جلوگيرى نمايد، قسم آنان صحيح نيست.
مسأله ٢٧٥٠ - اگر فرزند بدون اجازه پدر و زن بدون اجازه شوهر قسم بخورد، قسم آنان بعيد نيست صحيح نباشد لكن نبايد احتياط را ترك كنند.
مسأله ٢٧٥١ - اگر انسان از روى فراموشى، يا ناچارى به ‌قسم عمل نكند، كفاره بر او واجب نيست، و همچنين است اگر مجبورش كنند كه به قسم عمل ننمايد. و قسمى كه آدم وسواسى مىخورد، مثل اين كه مىگويد والله الآن مشغول نماز مىشوم و بواسطه وسواس مشغول نمىشود، اگر وسواس او طورى باشد كه بى اختيار به ‌قسم عمل نكند كفاره ندارد.
مسأله ٢٧٥٢ - كسى كه قسم مىخورد، اگر حرف او راست باشد قسم خوردن او مكروه است و اگر دروغ باشد حرام و از گناهان بزرگ مىباشد، ولى اگر براى اين كه خودش يا مسلمان ديگرى را از شر ظالمى نجات دهد، قسم دروغ بخورد اشكال ندارد بلكه گاهى واجب مىشود اما اگر بتواند توريه كند يعنى: موقع قسم خوردن طورى نيت كند كه دروغ نشود بنابر احتياط واجب بايد توريه نمايد مثلا اگر ظالمى بخواهد كسى را اذيت كند و از انسان بپرسد كه او را نديده‌اى؟ و انسان يك ساعت قبل او را ديده باشد، بگويد او را نديده‌ام و قصد كند كه از پنج دقيقه پيش نديده‌ام و اين جور قسم خوردن غير از قسمى است كه در مسائل پيش گفته شد زيرا قسم دو نوع است: اول: آن كه قسم بخورد براى اثبات يا نفى چيزى.
دوم: آن كه قسم بخورد بر انجام كارى در آينده. در صورت اول قسم اگر دروغ باشد حرام است ولى كفاره ندارد و آنچه تخلف از آن كفاره دارد قسم بر انجام كار است در آينده.