نماز را بشكند و چنانچه نماز را بشكند معصيت كرده است، پس اگر پيش از انجام كارى كه نماز را باطل مىكند مثل روگرداندن از قبله نماز را از سر گيرد نماز دومش هم باطل است و اگر بعد از انجام كارى كه نماز را باطل مىكند مشغول نماز شود نماز دومش صحيح است.
مسأله ١٢٢٣ - اگر يكى از شكهائى كه نماز احتياط براى آنها واجب است در نماز پيش آيد چنانچه انسان نماز را تمام كند و بدون خواندن نماز احتياط نماز را از سر بگيرد معصيت كرده است. پس اگر پيش از انجام كارى كه نماز را باطل مىكند نماز را از سر گرفته باشد نماز دومش هم باطل است و اگر بعد از انجام كارى كه نماز را باطل مىكند مشغول نماز شده نماز دومش صحيح است.
مسأله ١٢٢٤ - وقتى يكى از شكهاى صحيح براى انسان پيش آيد چنانچه گفته شد بايد فورا فكر كند پس اگر چيزهائى كه بواسطه آنها ممكن است يقين يا گمان به يك طرف شك پيدا شود براى او پيش نيايد شك او از بين نمىرود و چنانچه كمى بعد هم فكر كند اشكال ندارد، مثلا اگر در سجده شك كند مىتواند تا بعد از سجده، فكر كردن را تأخير بيندازد.
مسأله ١٢٢٥ - اگر اول گمانش به يك طرف بيشتر باشد بعد دو طرف در نظر او مساوى شود بايد به دستور شك عمل نمايد و اگر اول دو طرف در نظر او مساوى باشد و به طرفى كه وظيفه او است بنا بگذارد، بعد گمانش به طرف ديگر برود بايد همان طرف را بگيرد و نماز را تمام كند.
مسأله ١٢٢٦ - كسى كه نمىداند گمانش به يك طرف بيشتر است يا هر دو طرف در نظر او مساوى است بايد احتياط كند، و در هر مورد، احتياط به طور مخصوصى است كه در كتابهاى مفصل فقهى گفته شده است.
مسأله ١٢٢٧ - اگر بعد از نماز بفهمد در بين نماز حال ترديدى داشته كه