مسأله ٢١٧١ - كسانى كه بواسطه عقد شركت با هم شريك مىشوند، بايد مكلف و عاقل باشند و از روى قصد و اختيار شركت كنند، و نيز بايد بتوانند در مال خود تصرف نمايند، پس آدم سفيهى كه مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف مىكند، چون حق ندارد در مال خود مستقلا تصرف كند اگر شركت كند صحيح نيست.
مسأله ٢١٧٢ - اگر در عقد شركت شرط كنند كسى كه كار مىكند يا بيشتر از شريك ديگر كار مىكند بيشتر منفعت به او داده شود بايد آنچه را شرط كرده‌اند به او بدهند و همچنين است اگر شرط كنند كسى كه كار نمىكند، يا كمتر كار مىكند بيشتر از منفعت به او داد شود شركت آنان اشكال ندارد.
مسأله ٢١٧٣ - اگر قرار بگذارند كه همه استفاده را يك نفر ببرد و يا بيش از سهم خود استفاده ببرد، شرط باطل است ولى اگر قرار بگذارند، همه استفاده يا بيش از سهمش به او داده شود آن شرط صحيح است و همچنين اگر قرار بگذارند تمام ضرر يا بيشتر آن را يكى از آنان تدارك كند صحيح است.
مسأله ٢١٧٤ - اگر شرط نكنند كه به يكى از شريكها بيشتر از سهم، منفعت داده شود چنانچه سرمايه آنان يك اندازه باشد منفعت و ضرر را هم به يك اندازه مىبرند و اگر سرمايه آنان يك اندازه نباشد، بايد منفعت و ضرر را به نسبت سرمايه قسمت نمايند، مثلا اگر دو نفر شركت كنند و سرمايه يكى از آنان دو برابر سرمايه ديگرى باشد سهم او از منفعت و ضرر دو برابر سهم ديگرى است چه هر دو به يك اندازه كار كنند يا يكى كمتر كار كند، يا هيچ كار نكند.
مسأله ٢١٧٥ - اگر در عقد شركت شرط كنند كه هر دو با هم خريد و فروش نمايند، يا هر كدام به تنهايى معامله كنند، يا فقط يكى از آنان معامله كند، بايد به قرارداد عمل نمايند.
مسأله ٢١٧٦ - اگر معين نكنند كه كدام يك آنان با سرمايه خريد و فروش نمايد، بنابر احتياط واجب هيچ يك آنان بدون اجازه ديگرى نمىتواند با آن