سجود مسأله ١٠٣٧ - نمازگزار بايد در هر ركعت از نمازهاى واجب و مستحب، بعد از ركوع دو سجده كند و سجده آن است كه پيشانى و كف دو دست و سر دو زانو و سر دو انگشت بزرگ پاها را بر زمين بگذارد.
مسأله ١٠٣٨ - دو سجده روى هم يك ركن است كه اگر كسى در نماز واجب عمدا يا از روى فراموشى هر دو را ترك كند، يا دو سجده ديگر به آنها اضافه نمايد، نمازش باطل است.
مسأله ١٠٣٩ - اگر عمدا يك سجده كم يا زياد كند، نماز باطل مىشود و اگر سهوا يك سجده كم كند حكم آن بعدا گفته خواهد شد.
مسأله ١٠٤٠ - اگر پيشانى را عمدا يا سهوا به زمين نگذارد، سجده نكرده است. اگر چه جاهاى ديگر به زمين برسد ولى اگر پيشانى را به زمين بگذارد و سهوا جاهاى ديگر را به زمين نرساند، يا سهوا ذكر نگويد سجده صحيح است.
مسأله ١٠٤١ - در سجده هر ذكرى بگويد كافى است به شرط آن كه مقدار ذكر از سه مرتبه (سبحان الله) يا يك مرتبه (سبحان ربى الاعلى و بحمده) كمتر نباشد و مستحب است (سبحان ربى الاعلى و بحمده) را سه يا پنج يا هفت مرتبه بگويد.
مسأله ١٠٤٢ - در سجود بايد به مقدار ذكر واجب، بدن آرام باشد و موقع گفتن ذكر مستحب هم، اگر آن را به قصد ذكرى كه براى سجده دستور داده‌اند بگويد، آرام بودن بدن لازم است.
مسأله ١٠٤٣ - اگر پيش از آن كه پيشانى به زمين برسد و بدن آرام بگيرد عمدا ذكر سجده را بگويد، يا پيش از تمام شدن ذكر عمدا سر از سجده بردارد، نماز باطل است.