نكاح: س: هر گاه پس از ازدواج زن بفهمد شوهر ديوانه بوده حق فسخ دارد يا نه؟ ج: بله اگر جنون قبل از عقد ثابت بشود و اگر بعد از عقد باشد اگر جنون به حدى است كه اوقات صلوات را تميز نمىدهد حق فسخ را دارد و اگر پس از دخول بود تمام مهر المسمى را مىدهد.
س: زنى را عقد كرده‌اند پس از ازدواج معلوم شد كه حامله است، حكم مسأله را بيان فرمائيد، و ولد ملحق به كيست؟ ج: اگر حمل از شوهر قبلى يا وطى به شبهه بوده زن مكلف به رعايت عده است و نكاح در عده حرام است و در بعض صور موجب حرمت ابدى است و ولد ملحق به واطى است. و اگر زنا بوده زنا عده ندارد و نكاح صحيح است و ولد ملحق به زانى نيست.
س: اگر بين جد پدرى و پدر تعارض شد در ازدواج صغيره يا باكره رشيده بالغه كدام يك مقدمند؟ ج: جد پدرى مقدم است.
س: زنى قبل از ازدواج به شرط سن و صحت مزاج خود را دوشيزه و سى ساله معرفى مىنمايد و بعد از عقد معلوم مىشود ٣٦ ساله است و از نظر جسمى مريض مىباشد و با توجه به ماده ١١٢٨ قانون مدنى (هر گاه در يكى از طرفين صفت خاص شرط شده و بعد از عقد معلوم شود كه طرف مذكور فاقد وصف مقصود بوده براى طرف مقابل حق فسخ خواهد بود. خواه وصف مزبور در عقد تصريح شده باشد يا عقد متبانيا عليه واقع شود) آيا در مورد فوق حق فسخ براى زوج مىباشد؟ ج: همان طور كه با عيوب مخصوصه منصوصه جواز فسخ مىآيد در غير آن عيوب با تدليس ظاهر جواز فسخ است به اين ترتيب كه شرط كند سلامت از عيوب را يا عقد مبنيا عليه واقع شود و همچنين است در شرط كمال، هر گاه فقد آن ظاهر