نذر برسد شير بدهد، يا بچه بياورد بايد به مصرف نذر برسانند، اگر بعد از نذر حمل برداشته و اگر قبل از نذر بوده مال كسى است كه آن را نذر كرده.
مسأله ٢٦٧٩ - هر گاه نذر كند كه اگر مريض او خوب شود، يا مسافر او بيايد عملى را انجام دهد، چنانچه معلوم شود كه پيش از نذر كردن مريض خوب شده، يا مسافر آمده است، عمل كردن به نذر لازم نيست.
مسأله ٢٦٨٠ - اگر پدر يا مادر نذر كند كه دختر خود را به سيد شوهر دهد بعد از آن كه دختر به تكليف رسيد احتياط آن است كه اگر بتوانند او را راضى نمايند كه به سيد شوهر كند.
مسأله ٢٦٨١ - هر گاه با خدا عهد كند كه اگر به حاجت شرعى خود برسد كار خيرى را انجام دهد، بعد از آن كه حاجتش بر آورده شد بايد آن كار را انجام دهد و نيز اگر بدون آن كه حاجتى داشته باشد، عهد كند كه عمل خيرى را انجام دهد، آن عمل بر او واجب مىشود.
مسأله ٢٦٨٢ - در عهد هم مثل نذر بايد صيغه خوانده شود، يعنى بگويد: (عاهدت الله) يا (على عهد الله) يا به فارسى بگويد: (با خداى خود عهد مىبندم كه فلان كار را انجام دهم) و نيز كارى را كه عهد مىكند انجام دهد، بايد يا عبادت باشد، مثل نماز واجب و مستحب، يا كارى باشد كه انجام آن بهتر از تركش باشد، و هر گاه مباح باشد، بنابر احتياط عهد صحيح است، ولى اگر كارى باشد كه نكردنش بهتر است، عهد بر انجام آن صحيح نيست.
مسأله ٢٦٨٣ - اگر به عهد خود عمل نكند، بايد كفاره بدهد يعنى شصت فقير را سير كند، يا دو ماه روزه بگيرد يا يك بنده آزاد كند.