احكام نذر و عهد مسأله ٢٦٥٤ - نذر آن است كه انسان ملتزم شود براى خدا بر عهده او باشد انجام كار خيرى يا ترك كارى كه نكردن آن بهتر است يا ملتزم شود به اين كه مالى از اموال او ملك ديگرى باشد.
مسأله ٢٦٥٥ - در نذر بايد صيغه خوانده شود و لازم نيست آن را به عربى بخوانند پس اگر بگويد چنانچه مريض من خوب شود، براى خدا بر من است كه ده تومان به فقير بدهم نذر او صحيح است.
مسأله ٢٦٥٦ - نذر كننده بايد مكلف و عاقل باشد و به اختيار و قصد خود نذر كند، بنابر اين نذر كردن كسى كه او را مجبور كرده‌اند، يا بواسطه عصبانى شدن بىاختيار نذر كرده صحيح نيست.
مسأله ٢٦٥٧ - آدم سفيهى كه مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف مىكند، اگر مثلا نذر كند چيزى به فقير بدهد صحيح نيست.
مسأله ٢٦٥٨ - نذر زن بىاجازه شوهرش باطل است.
مسأله ٢٦٥٩ - اگر زن با اجازه شوهر نذر كند شوهرش نمىتواند نذر او را به هم