مسأله ١٥١٧ - اگر مأمومين تكبيرة الاحرام نماز جمعه را هم گفتند بعد از آن متفرق شدند بايد نماز را تمام كند و احتياط آن است كه نماز ظهر را نيز بخواند.
مسأله ١٥١٨ - قسمت وعظ و نصيحت خطبه‌ها لازم نيست عربى باشد بلكه قسمت پند و مصالح مسلمين بايد به زبان خودش باشد و اگر مخلوط بودند، از لغات مختلف زبانشان بايد استفاده كند.
مسأله ١٥١٩ - امام جمعه ضمن خطبه خود بايد مصالح دين و دنياى مسلمانان را به آنها تذكر دهد و آنها را از امور مختلف اجتماعى آگاه سازد.
مسأله ١٥٢٠ - سزاوار است خطيب، فصيح، بليغ، شجاع، و نترس در راه خدا و آشناى به مصالح مسلمين باشد و در زى صالحان و مواظب اوقات نماز باشد و اعمالش مطابق مواعظش باشد و خود را از آنچه وهن ايجاد مىكند همچون مزاح زياد و امثال آن پيراسته دارد.
مسأله ١٥٢١ - مستحب است امام جمعه عمامه ببندد و پاكيزه‌ترين لباس را بپوشد و عطر استعمال كند و با وقار و طمأنينه باشد.
مسأله ١٥٢٢ - شخص خنثى اگر به نماز جمعه حاضر شود نمازش صحيح است ولى نمىتواند خود امام باشد.
مسأله ١٥٢٣ - مسافران به تنهائى نمىتوانند نماز جمعه برپا كنند، مگر آن كه تصميم بگيرند ده روز در آنجا بمانند.
مسأله ١٥٢٤ - حد اكثر طولانى شدن خطبه مقدارى است كه باعث گذشتن وقت نماز جمعه نشود.
مسأله ١٥٢٥ - نماز جمعه اگر فوت شد قضا ندارد.
مسأله ١٥٢٦ - در نماز جمعه فقط يك اذان كافى است، و اذان دوم در صورتى كه اذان اول پيش از خطبه به قصد نماز باشد بدعت است و حرام و اگر به قصد اعلام باشد اذان پس از خطبه اذان اول محسوب مىشود و گاهى از اين، تعبير به اذان سوم هم مىشود.