تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٨ - آئين تو عصاره آئين همه انبياست

مثلا در شرح حال بسيارى از انبيا در قرآن مجيد مى‌خوانيم كه نخستين دعوتشان اين بود يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ‌ [١] و در جاى ديگر مى‌خوانيم‌ وَ لَقَدْ بَعَثْنا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ‌:

" ما در هر امتى رسولى را فرستاديم تا به مردم بگويند خداوند يگانه را پرستش كنيد".

انذار به رستاخيز نيز در دعوت بسيارى از انبيا آمده است (انعام ١٣٠، اعراف ٥٩، شعراء ١٣٥، طه ١٥، مريم ٣١).

موسى و عيسى و شعيب ع از نماز سخن مى‌گويند (طه ١٤، مريم ٣١ هود ٨٧) ابراهيم دعوت به حج مى‌كند (حج ٢٧).

و روزه در همه اقوام پيشين بوده است (بقره ١٨٣).

لذا در دنباله آيه به عنوان يك دستور كلى به همه اين پيامبران بزرگ مى‌افزايد:" به همه آنها توصيه كرديم كه دين را برپا داريد و در آن تفرقه ايجاد نكنيد" (أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ وَ لا تَتَفَرَّقُوا فِيهِ‌).

توصيه به دو امر مهم: نخست برپا داشتن آئين خدا در همه زمينه‌ها (نه تنها عمل كردن بلكه اقامه و احياى آن).

دوم پرهيز از بلاى بزرگ، يعنى تفرقه و نفاق در دين.

و به دنبال آن مى‌افزايد:" هر چند اين دعوت شما، بر مشركان سخت گران است" (كَبُرَ عَلَى الْمُشْرِكِينَ ما تَدْعُوهُمْ إِلَيْهِ‌).

آنها بر اثر جهل و تعصب ساليان دراز آن چنان به شرك و بت پرستى خو گرفته‌اند و در اعماق وجودشان حلول كرده كه دعوت به توحيد مايه وحشت آنها است، بعلاوه در شرك منافع نامشروع سران مشركان محفوظ است، در حالى كه‌

[١] اعراف ٥٩، ٦٥، ٧٣، ٨٥ هود- ٥٠، ٦١، ٨٤ كه به ترتيب در مورد نوح، هود، صالح، شعيب آمده است‌