تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٩ - آئين تو عصاره آئين همه انبياست

توحيد مايه قيام مستضعفان مى‌گردد و جلو هواپرستيها و مظالم آنها را مى‌گيرد.

ولى با اين حال همانگونه كه گزينش پيامبران به دست خدا است، هدايت مردم نيز به دست او است" خداوند هر كس را بخواهد بر مى‌گزيند، و كسى را كه به سوى او باز گردد هدايت مى‌كند" (اللَّهُ يَجْتَبِي إِلَيْهِ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ يُنِيبُ‌).

در اين آيه نكته‌هايى است كه بايد به آن توجه داشت:

١-" شرع" از ماده" شرع" (بر وزن زرع) در اصل به معنى راه روشن است، راه ورود به نهرها را نيز" شريعه" مى‌گويند، سپس اين كلمه در مورد اديان الهى و شرايع آسمانى به كار رفته، چرا كه راه روشن سعادت در آن است، و طريق وصول به آب حيات ايمان و تقوى و صلح و عدالت است.

و از آنجا كه آب مايه پاكيزگى و طهارت و حيات است اين واژه تناسب روشنى با آئين الهى كه از نظر معنوى همين كارها را با روح و جان انسان و جامعه انسانيت مى‌كند دارد [١] ٢- در اين آيه تنها به پنج تن از پيامبران خدا اشاره شده (نوح و ابراهيم و موسى عيسى و محمد ص) چرا كه پيامبران اولو العزم يعنى صاحبان دين و آئين جديد تنها اين پنج تن هستند، و در حقيقت آيه اشاره‌اى است به انحصار پيامبران صاحب شريعت در اين پنج نفر.

٣- در آغاز از نوح ياد شده، چرا كه نخستين شريعت يعنى آئينى كه داراى همه گونه قوانين عبادى و اجتماعى بود از او آغاز گشت و پيامبران پيش از او برنامه و دستورات محدودى داشتند [٢]

[١] اين معنى به طور اجمال در لسان العرب و مفردات راغب و ديگر كتب لغت آمده است‌

[٢] در اين زمينه شرحى در ذيل آيه ٢١٣ سوره بقره آورده‌ايم (جلد ٢ صفحه ٥٨)