تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٦ - تفسير مودت اهل بيت (ع) پاداش رسالت است

كند پيداست به قدرى عظمت دارد كه هر چه فكر كنيم از آن بالاتر است.

و به تعبير ديگر اين بندگان خالص كارشان بجايى مى‌رسد كه هر چه اراده كنند فراهم مى‌شود، يعنى پرتوى از قدرت بى‌پايان پروردگار كه‌ إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ‌ (يس- ٨٢) در وجودشان پيدا مى‌شود، چه فضيلت و موهبتى از اين بالاتر؟

بشارت مى‌دهد تا رنجهاى طاعت و بندگى و مبارزه با هواى نفس و جهاد در برابر دشمنان بر آنها سخت نيايد، و به آن پاداشهاى عظيم توان و نيروى بيشترى در راههاى پر فراز و نشيب زندگى براى رسيدن به رضاى پروردگار پيدا كنند.

و از آنجا كه ابلاغ اين رسالت از سوى پيامبر بزرگوار اسلام ص گاه اين توهم را ايجاد مى‌كرد كه او چه اجر و پاداشى در برابر رسالت خود از مردم مى‌طلبد به دنبال اين سخن به پيامبر دستور مى‌دهد:" بگو: من هيچ اجر و پاداشى بر اين موضوع از شما درخواست نمى‌كنم، جز اينكه ذوى القرباى مرا دوست داريد" (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌).

دوستى ذوى القربى چنان كه مشروحا بيان خواهد شد بازگشت به مساله ولايت و قبول رهبرى ائمه معصومين ع از دودمان پيامبر ص مى‌كند كه در حقيقت تداوم خط رهبرى پيامبر ص و ادامه مساله ولايت الهيه است، و پر واضح است كه قبول اين ولايت و رهبرى همانند نبوت پيامبر ص سبب سعادت خود انسانها