تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٢ - روزى كه جانها به لب مىرسد!

[سوره غافر (٤٠): آيات ١٨ تا ٢٠]

وَ أَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْآزِفَةِ إِذِ الْقُلُوبُ لَدَى الْحَناجِرِ كاظِمِينَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ حَمِيمٍ وَ لا شَفِيعٍ يُطاعُ (١٨) يَعْلَمُ خائِنَةَ الْأَعْيُنِ وَ ما تُخْفِي الصُّدُورُ (١٩) وَ اللَّهُ يَقْضِي بِالْحَقِّ وَ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا يَقْضُونَ بِشَيْ‌ءٍ إِنَّ اللَّهَ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ (٢٠)

ترجمه:

١٨- آنها را از روز نزديك بترسان، روزى كه از شدت وحشت دلها به گلوگاه مى‌رسد، و تمامى وجود آنها مملو از اندوه مى‌گردد، براى ستمكاران دوستى وجود ندارد و نه شفاعت كننده‌اى كه شفاعتش پذيرفته شود.

١٩- او چشمهايى را كه به خيانت گردش مى‌كند مى‌داند، و از آنچه در سينه‌ها پنهان است با خبر است.

٢٠- خداوند به حق داورى مى‌كند، و معبودهايى را كه غير از او مى‌خوانند هيچگونه داورى ندارند، خداوند شنوا و بينا است.

تفسير:

روزى كه جانها به لب مى‌رسد!

اين آيات هم چنان ادامه توصيف قيامت است و در حقيقت در اين آيات هفت ويژگى ديگر از ويژگيهاى قيامت و حوادث هول‌انگيز و دهشت‌زاى آن كه هر انسان مؤمنى را عميقا در فكر فرو مى‌برد بيان شده است: