والاترين بندگان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٥ - د- سر چشمه گناهان

بگذاريم، حجم آن به اندازه حجم خورشيد مى‌شود! به سفر خود ادامه مى‌دهيم و از خورشيد مى‌گذريم و سرى به كهكشانها مى‌زنيم. در كهكشانى كه منظومه شمسى ما جزئى از آن است، دويست ميليارد ستاره وجود دارد، كه خورشيد با تمام عظمت و زيبائى اش يك ستاره متوسّط آن به شمار مى‌آيد!

اگر تعجّب نكيند صورت فلكى وجود دارد كه «جوزاء» ناميده شده است (زيرا ستاره‌هايى كه اين صورت فلكى را تشكيل داده‌اند، شبيه به دو كودك هستند كه مشغول گردو بازى مى‌باشند) در قسمتى از اين صورت فلكى، به نام ابط الجوزاء (زير بغل بچّه‌هاى در حال بازى)، ستاره‌اى وجود دارد كه سى ميليارد مرتبه از كره زمين بزرگتر است! جالب اين كه همه اينها جزء يك كهكشان است. از كهكشان منظومه شمسى نيز عبور مى‌كنيم. به مجموعه‌اى از كهكشانها برخورد مى‌كنيم كه دانشمندان تعداد آنها راتا يكى دو ميليارد كهكشان گفته‌اند!

راستى، جهان هستى عالَم عجيب و خيره كننده‌اى است، و كره زمين ما در مقابل اين عالم بزرگ و پر رمز و راز، بسان قطره كوچكى از آب اقيانوس مى‌باشد!

يكى از دانشمندان براى نسبت زمين به جهان آفرينش تشبيه خوبى كرده است. او مى‌گويد: «كتابخانه عظيمى را در نظر بگيريد (به تعبير ما كتابخانه بزرگ آستان قدس رضوى) وارد اين كتابخانه كه ميليونها كتاب دارد شويد، كتابى برداريد، آن را ورق بزنيد، نقطه‌اى در گوشه‌اى از اين كتاب مى‌يابيد؛ نسبت كره زمين به جهان عظيم خلقت، همانند نسبت آن نقطه موجود در گوشه آن كتاب، در مقايسه با آن كتابخانه عظيم است!»

حقيقتاً همينطور است، و كره زمين در مقابل جهان آفرينش عددى نيست. اگر چنين است آدم متكبّر چه مى‌گويد! وقتى كره زمين با آن گستردگى و عظمت در مقايسه با جهان آفرينش اين قدر كوچك و حقير است، يك انسان كه اصلًا قابل مقايسه با آن نيست. گذشته از همه اينها، چه مقدار از عمر دنيا و كره زمين و جهان خلقت گذشته، و چقدر ديگر باقى مانده است!