والاترين بندگان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤١ - د- آيا آرزوى امام المتّقين شدن، بلند پروازى نيست؟

كلمه «امام» هم به صورت جمع (ائمّه) ذكر مى‌شد، در حالى كه در آيه شريفه اين تناسب رعايت نشده، بلكه اوّلى به صورت جمع و دومى به شكل مفرد آمده است، علّتش چيست؟

پاسخ: در كتب مفسرّان عاليقدر به اين سؤال بر خورد نكرديم. ولى شايد منظور اين باشد كه همه عبادالرّحمن يك مطلب را مى‌گويند و به سمت هدف واحدى حركت مى‌كنند به گونه‌اى كه گويا همه آنها يك روح در تن‌هاى مختلف هستند.

آنها گويا مى‌گويند: اگر امام متّقين شديم همه يك كلام و يك صدا، همچون امام واحد به رهبرى خلق مى‌پردازيم و متّقين را به سر منزل مقصود رهنمون مى‌شويم.

بنابراين، ممكن است پيشوايان حقّ و حقيقت متعدّد باشند و در پست‌هاى مختلف قرار گيرند، امّا همه آنها به دنبال يك برنامه و هدف هستند.

د- آيا آرزوى امام المتّقين شدن، بلند پروازى نيست؟

آيا چنين تقاضايى بلند پروازى و خود بزرگ بينى نيست؟

آيا اين دعا و آرزو، نوعى رياست‌طلبى- كه در اسلام مذموم است- شمرده نمى‌شود؟

آيا چنين تقاضايى مشروع است؟

آيا اين درخواست با مقام تقوا و تواضع مى‌سازد؟

اين اشكال در داستان حضرت يوسف عليه السلام نيز به ذهن مى‌آيد، آنجا كه حضرت درخواست مى‌كند:

«قَالَ اجْعَلنِى عَلَى‌ خَزَآئِنِ الْأَرْضِ‌ [١]؛ مرا سرپرست خزائن سرزمين (مصر) قرار ده!»

سپس در مقام استدلال بر شايستگى‌اش براى احراز اين مقام مهم مى‌گويد:

«إِنِّى حَفِيظٌ عَلِيمٌ؛ (چرا كه) من نگهدارنده و آگاهم»

[١]. سوره يوسف، آيه ٥٥.