والاترين بندگان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠ - ب- ناسازگارى حدود اسلامى با رأفت و رحمت دينى

به عنوان نمونه، اگر شخصى باعث سلب امنيّت عمومى از جامعه شود و بر جان و مال و ناموس مردم هجوم برد، به گونه‌اى كه رعب و وحشت قسمتى از جامعه را فراگيرد، محارب خواهد بود و اجراى حدّ محارب بر اين شخص ضامن ثبات امنيّت در جامعه است و همچون باران، رعب و وحشت و ناامنى حاصل از جنايات او را از فضاى جامعه مى‌شويد. كسانى كه در يك جامعه اسلامى دست به توليد و پخش مواد مخدّر مى‌زنند و با اين جنايت بزرگ جوانان آن كشور را نابود مى‌كنند و براى رسيدن به منافع و مطامع خويش كشور را به فساد مى‌كشند، بايد به عنوان مفسد فى الارض مجازات شوند. تا با دفع آفت، زمينه رشد فراهم گردد.

آيا حدود اسلامى كه تشبيه به باران رحمت الهى شده، خشونت ناميده مى‌شود!

ما معتقديم كه چنين افراد و گروههايى كه مستحقّ مجازات‌هاى اسلامى هستند، اگر مشمول اين مجازاتها نشوند خداوند آنها را رها نخواهد كرد، و همان عوارض و ناملايماتى كه سوغات كارهاى فاسد آنها بوده، دامنگير خود آنها خواهد شد.

٢- امام هفتم شيعان، حضرت موسى بن جعفر عليه السلام، در تفسير آيه شريفه‌ «يُحْىِ الْارْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا [١]» مى‌فرمايد:

لَيْسَ يُحْيِيْهَا بِالْقِطَرِ، وَ لكِنْ يَبْعَثُ اللَّهُ رِجَالًا فَيُحْيُونَ الْعَدْلَ فَتُحْيِى الْارْضَ لِإحْيَاءِ الْعَدْلَ، وَ لَإِقَامَةُ الْحَدِّ فِيهِ أَنْفَعُ فِى الْارضِ مِنَ الْقِطَرِ أَرْبَعِينَ صَبَاحاً [٢]

منظور (فقط) اين نيست كه زمين‌هاى خشك را با بارانهاى پر بركت زنده مى‌كند، بلكه منظور اين است كه خداوند مردانى (بزرگ و مخلص و بلند همّت را) مبعوث مى‌كند، كه آنها عدالت را در جهان زنده مى‌كنند، و زمين بر اثر زنده شدن عدالت احياء مى‌گردد؛ و بدون شك اقامه و اجراى حدود و تعزيرات در روى زمين، پر منفعت‌تر است از اين كه چهل شبانه روز بر آن باران ببارد.

[١]. سوره حديد، آيه ١٧.

[٢]. وسائل الشّيعه، جلد ١٨، صفحه ٣٠٨، حديث ٣.