شيعه پاسخ مى گويد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢١ - گروه دوّم رواياتى كه يا بسم الله را جزء سوره حمد نمىشمرد يا از بلند كردن صدا و جهر به بسم الله منع مىكند

ثانياً: مشركان همه آيات قرآن را به استهزاء مى‌كشيدند چنان كه در آيات متعدّد قرآن از جمله آيه ١٤٠ سوره نساء مى‌خوانيم: (إِذا سَمِعْتُمْ آياتِ اللَّهِ يُكْفَرُ بِها وَ يُسْتَهْزَأُ بِها فَلا تَقْعُدُوا مَعَهُمْ) و مشركان اذان نماز را استهزا مى‌كردند چنان كه در آيه ٥٨ مائده مى‌خوانيم: (وَ إِذا نادَيْتُمْ إِلَى الصَّلاةِ اتَّخَذُوها هُزُواً) آيا پيغمبر اكرم (صلى الله عليه و آله) دستور داد اذان را ترك كنند، يا آهسته بگويند مبادا مشركان استهزا كنند.

اساساً مشركان خود پيامبر (صلى الله عليه و آله) استهزا مى‌كردند: (وَ إِذا رَآكَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ يَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُواً) [١] بنابراين بايد پيغمبر اكرم (صلى الله عليه و آله) از ديده‌ها پنهان گردد.

گذشته از همه اينها خداوند به پيغمبرش با صراحت مى‌گويد ما شرّ استهزا كنندگان را از تو دور خواهيم كرد: (إِنَّا كَفَيْناكَ الْمُسْتَهْزِئِينَ). [٢]

ثالثاً: مسيلمه كسى نبود كه به حساب آيد و كوچك‌تر از آن بود كه پيامبر (صلى الله عليه و آله) به خاطر اين كه نام او رحمان بود، آيات قرآن را پنهان كند يا آهسته بخواند به خصوص اين كه ادّعاهاى مسيلمه در سال دهم هجرى انعكاس يافت، زمانى كه اسلام در كمال قوّت و قدرت بود.

اين حقايق روشن نشان مى‌دهد كه جاعلان اين حديث در كار خود بسيار ناشى و ناآگاه بودند.

[١]. سوره انبياء، آيه ٣٦.

[٢]. سوره حجر، آيه ٩٥.