شيعه پاسخ مى گويد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٤ - ج) سيره صحابه و تابعين

٣- أبو عبيده نقل مى‌كند «أنّ ابن مسعود لا يسجد- أو قال لا يصلّى- إلّا على الأرض؛ عبد الله بن مسعود نماز نمى‌خواند يا گفت: سجده نمى‌كرد، مگر بر زمين». [١]

اگر منظور از زمين، فرش باشد احتياج به گفتن ندارد، بنابراين زمين به همان معناى خاك، سنگ، شن و مانند اينهاست.

٤- در حالات مسروق بن اجدع از ياران ابن مسعود آمده است: «كان لا يرخص فى السجود على غير الأرض حتّى فى السفينة و كان يحمل فى السفينة شيئاً يسجد عليه؛ او اجازه نمى‌داد بر غير زمين سجده كنند، حتّى هنگامى كه به كشتى سوار مى‌شد، چيزى با خود به كشتى مى‌برد و بر آن سجده مى‌كرد». [٢]

٥- على بن عبد الله بن عبّاس به «رزين» نوشت: «ابعث إلىّ بلوح من أحجار المروة عليه اسجد؛ قطعه صافى از سنگ‌هاى «مروه» براى من بفرست تا بر آن سجده كنم». [٣]

٦- در نقل ديگرى در كتاب فتح البارى (شرح صحيح بخارى) آمده است: «كان عمر بن عبد العزيز لا يكتفى بالخمرة بل يضع عليها التراب و يسجد عليه؛ عمر بن عبد العزيز قناعت به سجده بر حصير نمى‌كرد بلكه مقدارى خاك بر آن مى‌گذارد و بر آن سجده مى‌كرد». [٤]

(١). مصنف ابن أبي شيبه، جلد ١، صفحه ٣٩٧.

(٢). طبقات الكبرى، ابن سعد، جلد ٦، صفحه ٥٣.

(٣). اخبار مكّه ازرقى، جلد ٢، صفحه ١٥١.

(٤). فتح البارى، جلد ١، صفحه ٤١٠.