شيعه پاسخ مى گويد
(١)
پيشگفتار
١١ ص
(٢)
اين راه به سوى وحدت نمىرود!
١١ ص
(٣)
موضوعات دهگانه مورد بحث
١٥ ص
(٤)
1- قرآن از هرگونه تحريف منزّه است
١٧ ص
(٥)
عدم تحريف قرآن
١٩ ص
(٦)
دو كتاب از دو گروه
٢٠ ص
(٧)
به خاطر خصومت فرقهاى تيشه بر ريشه اسلام نزنيد
٢٣ ص
(٨)
دلايل عقلى و نقلى بر عدم تحريف
٢٥ ص
(٩)
آخرين سخن
٢٨ ص
(١٠)
2- تقيّه در كتاب و سنّت
٣١ ص
(١١)
1- تقيّه چيست؟
٣٣ ص
(١٢)
2- فرق تقيّه با نفاق
٣٤ ص
(١٣)
4- تقيّه در كتاب الله
٣٦ ص
(١٤)
3- تقيّه در ترازوى عقل
٣٥ ص
(١٥)
6- آيا تقيّه فقط در برابر كفّار است؟
٣٩ ص
(١٦)
5- تقيّه در روايات اسلامى
٣٨ ص
(١٧)
8- تقيّه مدارايى
٤٥ ص
(١٨)
7- تقيّه حرام
٤٤ ص
(١٩)
3- عدالت صحابه
٤٧ ص
(٢٠)
2- تندروان تنزيه
٥٠ ص
(٢١)
1- دو عقيده متضاد
٤٩ ص
(٢٢)
3- پرسشهاى بىجواب
٥٢ ص
(٢٣)
4- صحابه كيانند؟
٥٥ ص
(٢٤)
5- انگيزه اصلى عقيده تنزيه
٥٦ ص
(٢٥)
6- آيا همه صحابه بدون استثنا عادل بودند؟
٦٢ ص
(٢٦)
7- اصناف ياران پيامبر
٧٠ ص
(٢٧)
8- شهادت تاريخ
٧٢ ص
(٢٨)
9- اجراى حدّ بر بعضى از صحابه در عصر پيامبر (صلى الله عليه و آله) يا بعد از آن!
٧٦ ص
(٢٩)
11- مظلوميت على (عليه السلام)
٧٩ ص
(٣٠)
10- توجيهات غير وجيه!
٧٧ ص
(٣١)
12- يك داستان شنيدنى
٨١ ص
(٣٢)
4- احترام به قبور بزرگان
٨٥ ص
(٣٣)
دورنماى بحث
٨٧ ص
(٣٤)
سابقه تاريخى
٨٩ ص
(٣٥)
توهّم شرك در زيارت قبور
٩١ ص
(٣٦)
آيا شفاعت خواستن، با مبانى توحيد سازگار است؟
٩٣ ص
(٣٧)
شفاعت اولياء الله مخصوص حال حيات نيست!
٩٥ ص
(٣٨)
زنان و زيارت قبور
٩٧ ص
(٣٩)
شدّ رحال فقط براى سه مسجد!
٩٩ ص
(٤٠)
آيا بناى قبور ممنوع است؟
١٠١ ص
(٤١)
نابود شدن ميراثهاى فرهنگى به دست وهّابيان
١٠٢ ص
(٤٢)
بهانهها
١٠٤ ص
(٤٣)
1- قبور نبايد مسجد باشد!
١٠٤ ص
(٤٤)
2- بهانه ديگر
١٠٦ ص
(٤٥)
آثار مثبت زيارت قبور بزرگان
١٠٨ ص
(٤٦)
3- تبرّك جستن ممنوع است
١٠٩ ص
(٤٧)
وظيفه خطير علماى اسلام
١١٠ ص
(٤٨)
5- نكاح موقّت
١١٣ ص
(٤٩)
ضرورتها و نيازها
١١٦ ص
(٥٠)
ازدواج مسيار!
١١٧ ص
(٥١)
ازدواج موقّت چيست؟
١٢٠ ص
(٥٢)
سوء استفادهها
١٢٣ ص
(٥٣)
ازدواج موقّت در كتاب و سنّت و اجماع امّت
١٢٤ ص
(٥٤)
چه كسى متعه را تحريم كرد؟
١٢٨ ص
(٥٥)
نتايج حديث عمر متعتان كانتا مشروعتين في عهد رسول الله ص
١٢٩ ص
(٥٦)
الف) حليّت متعه در دوران خليفه اوّل
١٣٠ ص
(٥٧)
ب) اجتهاد در مقابل نصّ
١٣٠ ص
(٥٨)
ج) علت مخالفت عمر
١٣١ ص
(٥٩)
د) غوغاى عجيب در مورد «زمان تحريم متعه»
١٣٢ ص
(٦٠)
بهترين راه حل
١٣٧ ص
(٦١)
6- سجده بر زمين
١٤١ ص
(٦٢)
1- اهمّيّت سجده در ميان عبادات
١٤٣ ص
(٦٣)
3- بر چه چيز بايد سجده كرد؟
١٤٦ ص
(٦٤)
2- سجده براى غير خدا جايز نيست
١٤٤ ص
(٦٥)
4- مدارك مسأله
١٤٩ ص
(٦٦)
الف) حديث معروف نبوى در مورد سجده بر زمين
١٤٩ ص
(٦٧)
ب) سيره پيامبر
١٥١ ص
(٦٨)
ج) سيره صحابه و تابعين
١٥٢ ص
(٦٩)
7- جمع ميان دو نماز
١٥٧ ص
(٧٠)
طرح مسأله
١٥٩ ص
(٧١)
آثار اصرار بر پنج وقت در جوامع اسلامى
١٦١ ص
(٧٢)
روايات جمع ميان دو نماز
١٦٢ ص
(٧٣)
در اينجا دو سؤال مطرح است
١٦٧ ص
(٧٤)
1- عصاره احاديث بالا
١٦٧ ص
(٧٥)
2- قرآن و اوقات سهگانه نماز!
١٦٨ ص
(٧٦)
8- مسح پاها در وضو
١٧٥ ص
(٧٧)
قرآن و مسح بر پاها
١٧٧ ص
(٧٨)
توجيهات عجيب
١٨٠ ص
(٧٩)
اجتهاد در مقابل نص و تفسير به رأى
١٨٢ ص
(٨٠)
مسح بر روى كفشها!
١٨٥ ص
(٨١)
روايات اسلامى و مسح بر پاها
١٨٧ ص
(٨٢)
روايات مخالف
١٩٢ ص
(٨٣)
شريعت سهل و آسان
١٩٤ ص
(٨٤)
مسح بر كفشها در ترازوى عقل و شرع!!
١٩٧ ص
(٨٥)
روايات چند گروه است
٢٠٠ ص
(٨٦)
الف) رواياتى كه در منابع اهل بيت (عليهم السلام) نقل شده و آنها عموماً و متّفقاً مسح بر كفش را نفى مىكنند
٢٠٠ ص
(٨٧)
ب) رواياتى كه مسح بر روى كفشها را اجازه مىدهد
٢٠٣ ص
(٨٨)
نتيجه نهايى بحث
٢٠٧ ص
(٨٩)
9- بسم الله جزء سوره حمد است
٢٠٩ ص
(٩٠)
يك نكته شگفتآور
٢١١ ص
(٩١)
احاديث نبوى در جهر به بسم الله
٢١٥ ص
(٩٢)
گروه اوّل رواياتى است كه نه تنها بسم الله را جزء سوره حمد مىشمرد بلكه بلند گفتن را مستحب (يا لازم) مىداند
٢١٦ ص
(٩٣)
گروه دوّم رواياتى كه يا بسم الله را جزء سوره حمد نمىشمرد يا از بلند كردن صدا و جهر به بسم الله منع مىكند
٢١٨ ص
(٩٤)
ما بين الدّفتين از قرآن است
٢٢٣ ص
(٩٥)
خلاصه بحث
٢٢٤ ص
(٩٦)
10- توسّل به اولياء الله
٢٢٧ ص
(٩٧)
توسّل در گستره آيات و دليل عقل
٢٢٩ ص
(٩٨)
توسّل در روايات اسلامى
٢٣٧ ص
(٩٩)
چند تذكّر لازم
٢٤٤ ص
(١٠٠)
1- بهانهجويى وهابيان
٢٤٤ ص
(١٠١)
2- غاليان و افراطيان
٢٤٧ ص
(١٠٢)
3- توسّل به تنهايى كافى نيست
٢٤٩ ص
(١٠٣)
4- توسّل در امور تكوينى
٢٤٩ ص
(١٠٤)
فهرستها
٢٥٣ ص
(١٠٥)
فهرست آيات
٢٥٣ ص
(١٠٦)
فهرست روايات
٢٥٧ ص
(١٠٧)
فهرست قبايل
٢٦٧ ص
(١٠٨)
فهرست اماكن
٢٦٩ ص
(١٠٩)
فهرست منابع
٢٧١ ص
(١١٠)
فهرست اشخاص
٢٦١ ص
 
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص

شيعه پاسخ مى گويد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٠ - شدّ رحال فقط براى سه مسجد!

و اين در حقيقت تشويق به اين كار است، بى آن كه نفى موارد ديگر را كند، و به اصطلاح إثبات شى‌ء نفى ما عدا نمى‌كند.

و از آنجا كه معلوم نيست متن اصلى حديث به صورت اوّل بوده يا دوّم، حديث مجمل مى‌شود و غير قابل استدلال.

ممكن است گفته شود در متن ديگرى در همان كتاب آمده است «إنّما يسافر إلى ثلاثة مساجد؛ مسافرت فقط براى سه مسجد جايز است». [١]

بنابراين شدّ رحال فقط براى اين سه مسجد جايز است!

جواب اين سؤال هم روشن است، اوّلا: سفرهاى دينى و غير دينى براى مقاصد زيادى به اجماع امّت جايز است و سفر منحصر به سفر به سوى اين سه مسجد نيست، در نتيجه حصر مزبور به اصطلاح «حصر اضافى» است، يعنى در ميان مساجد اين سه مسجد است كه براى آن شدّ رحال مى‌شود.

ثانياً: متن حديث مشكوك است و معلوم نيست در واقع اوّلى بوده يا دوّمى يا سوّمى، و بسيار بعيد است كه پيامبر (صلى الله عليه و آله) سه بار اين مطلب را با سه عبارت فرموده باشد. ظاهر اين است كه راويان اخبار نقل به معنا كرده‌اند، بنابراين حديث مزبور در هاله‌اى از ابهام فرو مى‌رود و با ابهام متن حديث، استدلال به آن فاقد اعتبار است.


[١]. صحيح مسلم، جلد ٤، صفحه ١٢٦.