شيعه پاسخ مى گويد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٩ - ٦- آيا همه صحابه بدون استثنا عادل بودند؟

و ديگر هرگز به مسجد رسول الله (صلى الله عليه و آله) نخواهم آمد.

معاويه بعد از شنيدن اين پيام و عكس العمل، از لعن على (عليه السلام) خوددارى كرد، تا زمانى كه سعد از دنيا رفت. بعد از وفات سعد معاويه بر منبر، على (عليه السلام) را سبّ و لعن كرد و به تمام عمّال و فرماندارانش نوشت كه آن حضرت را در منابر سبّ و لعن كنند؛ آنها هم چنين كردند. اين مطلب به گوش «امّ سلمه» همسر پيغمبر (صلى الله عليه و آله) رسيد. نامه‌اى به معاويه نوشت كه شما خدا و پيامبر را در منابر سب مى‌كنيد! مگر شما نمى‌گوييد لعن بر على بن ابى طالب و من أحبّه؛ يعنى هر كسى على را دوست دارد، من گواهى مى‌دهم كه خدا على را دوست مى‌دارد، رسول خدا على را دوست مى‌دارد، پس در واقع لعن خدا و پيغمبر (صلى الله عليه و آله) مى‌كنيد. معاويه نامه امّ سلمه را خواند ولى اعتنايى به سخنان او نكرد. [١]

آيا اين اعمال زشت با عدالت سازگار است؟ هيچ انسان عاقل يا عادلى به خود چنين اجازه‌اى مى‌دهد كه چنين شخصيّت والامقامى را، آن هم به آن صورت وحشتناك و گسترده سبّ و لعن كند.

شاعر عرب مى‌گويد: