شيعه پاسخ مى گويد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٠ - ٥- انگيزه اصلى عقيده تنزيه

جالب اين كه آيه فوق مى‌گويد، تابعين در صورتى اهل نجاتند كه در نيكى‌ها از صحابه پيروى كنند (نه در بدى‌ها) و مفهومش اين مى‌شود كه بهشت براى صحابه تضمين شده است، آيا مفهوم اين سخن، آزاد بودن آنها در گناهان است؟!

آيا پيامبرى كه براى هدايت و اصلاح مردم آمده، ممكن است ياران خود را استثنا كند و گناه آنها را ناديده بگيرد، در حالى كه قرآن درباره زنان پيامبر (صلى الله عليه و آله) كه از نزديكترين صحابه بودند مى‌گويد: اگر گناه كنيد مجازات شما دو چندان است. [١]

نكته قابل توجّه اين كه هرگونه ابهامى در اين آيه باشد، آيه ٢٩ سوره فتح آن را برطرف مى‌كند، زيرا صفات ياران راستين پيامبر (صلى الله عليه و آله) را چنين شرح مى‌دهد:

« (أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ تَراهُمْ رُكَّعاً سُجَّداً يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ رِضْواناً سِيماهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ)؛ آنها در برابر كفّار سرسخت و شديد، و در ميان خود مهربانند، آنها را پيوسته در حال سجود و ركوع مى‌بينى، در حالى كه همواره فضل خدا و رضاى او را مى‌طلبند، آثار سجده در صورتشان نمايان است».

آيا كسانى كه آتش جنگ جمل و صفّين را برافروختند و بر ضدّ امام وقت شوريدند و ده‌ها هزار نفر از مسلمانان را به كشتن دادند، مصداق اين صفات هفت‌گانه بودند؟ آيا در ميان خود مهربان بودند؟

[١]. سوره احزاب، آيه ٣٠.