انسان غضبناك و خشمگين، اعمال غيرطبيعى انجام مى‌دهد و در اين ميان حرف‌هايى را ناخواسته مى‌زند و اسرارى كه بايد محفوظ بماند، افشا مى‌شود.
و نيز گفته شده است:
«لِلسِّرِّ نافِذَتانِ: السُّكْرُ وَالْغَضَبُ»[٢]

راز و سرّ دو دريچه براى فاش شدن دارد: يكى مستى و ديگرى خشم.
ز- جدل‌ در بحث و جدل، طرفين مى‌كوشند رقيب خود را مغلوب كنند و وقتى كار دشوار مى‌شود، چون هيچ‌كدام نمى‌خواهد از صحنه با شكست خارج شود، بناچار تظاهر مى‌كند كه بيشتر از طرف مقابل، معلومات و اطلاعات دارد تا بر او فخرفروشى كرده، شوكتش را در هم شكند. از اين رو به افشاى برخى از اطلاعات و اسرارى مى‌پردازد كه او نمى‌داند و با اين عمل تصور مى‌كند بر خصم خود پيروز گشته است. رفته رفته بحث و جدل انسان را در موقعيتى قرار مى‌دهد كه ممكن است همه اسرار خويش را فاش سازد.
امام صادق ٧ در سفارش به محمد بن نعمان اين بيمارى را

[١] غرر و درر، ج٢، ص٢٨٨، انتشارات دانشگاه تهران.

[٢] پنهان کاری در اسلام، ص٥٦، این کلام را به امام کاظم(ع) نسبت داده اند.