آيين رازدارى در اسلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٥ - عقوبت افشای سرّ
است؛ زيرا حفاظت اطلاعات با پيشبينىها و
بهكارگيرى احتياطهاى لازم، ضمن جلوگيرى از خرابكارى و جاسوسى دشمن، در حفظ جان
نيروهاى خودى نقش مؤثرى ايفا مىكند.
عقوبت افشاى سرّ با عنايت به مضامين رواياتى كه در اينجا خواهد
آمد، افشاى اسرار خيانت محسوب شده و نشانه سستى ايمان بهشمار مىآيد، و آن كس كه
اسرار را به نااهلان بسپارد، دين و باورهاى او نيز مورد تهديد است.
امام صادق ٧ مىفرمايد:
«مَنْ اذاعَ عَلَيْنا
حَديثَنا سَلَبَهُ اللَّهُ الْأِيمانَ»[١]
آن كس كه حديث ما را (اسرار ولايت ما را)
فاش كند، خداوند ايمان او را از وى سلب خواهد كرد.
همچنين فرمود:
«مُذيعُ السِّرِّ شاكٌ وَ
قائِلُهُ عِنْدَ غَيْرِ اهْلِهِ كافِرٌ»[٢]
فاش كننده راز، شك در دين دارد، و آن كس كه
راز را به نامحرمان بگويد، كافر است.
حضرت على ٧ نيز فرمود:
[١] اصول کافی، ج٤، ص٧٣.
[٢] مراه العقول، ج١١، ص٦٦.