آيين رازدارى در اسلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٥ - اهمیت راز داری در اسلام
«وَاللَّه انّى لَأَعْلَمُ بِشَرارِكُمْ مِنَ الْبَيْطارِ بِالدَّوابِ، شِرارِكُمُ الَّذينَ لا يَقْرَؤُونَ الْقُرْآنَ الَّا هَجْراً وَ لا يَأْتُونَ الصَّلاةَ الَّا دَبْراً وَ لا يَحْفَظُونَ الْسِنَتِهِمْ»[١] به خدا سوگند، من بدكاران شما را مىشناسم بهتر از بيطار كه چهار پا را بشناسد. بدكرداران شما آنهايند كه قرآن نخوانند جز ناهنجار، نماز نگزارند جز آخر وقت، و زبان خود نگه ندارند.
٤- راز، سپر مؤمن:
اسرار، سپر مؤمن هستند و او را از خطرات و شبيخون دشمن و غافلگير شدن حفظ مىكند.
امام صادق ٧ فرمود:
«يَا بْنَ النُّعْمانِ انّى لَاحَدِّثُ الرَّجُلَ مِنْكُمْ بِحَديثٍ فَيَتَحَدَّثَ بِهِ عَنّى فَاسْتُحَلَّ بِذلِكَ لَعْنَتَهُ وَالْبَراءَةَ مِنْهُ فَانَّ ابى كانَ يَقُولُ: وَ اىُّ شَىْءٍ اقَرُّ لِلْعَيْنِ مِنَ التَّقِيَةِ. انَّ التَّقيَةَ جُنَّةُ الْمُؤْمِنْ وَ لَوْ لَا التَّقِيَة ما عُبِدَاللَّهُ»[٢] اى پسر نعمان! من گاه به يكى از شما سخنى (محرمانه) مىگويم. او افشا مىكند و مستوجب لعنت و بيزارى من
[١] همان.
[٢] تحت العقول ص ٢٢٨.