«وَ تَلافيكَ ما فَرَطَ مِنْ صَمْتِكَ ايْسَرُ مِنْ ادْراكِكَ مافاتَ مِنْ مَنْطِقِكَ وَ حِفْظِ ما فِى الْوِعاءِ بِشَدِّ الْوِكاءِ ... وَالْمَرْءُ احْفَظُ لِسِرِّهِ وَ رُبَّ ساعٍ فيما يَضُرُّهُ مَنْ اكْثَرَ اهْجَرَ»[١] به‌دست آوردن و جبران چيزى كه به دليل سكوت از دسته رفته، آسان‌تر است از دريافتنى كه با سخن گفتن از دست رفته است. (زيرا سخن تا زمانى كه نگفته باشى در اختيار تو است، و چون گفتى تو در اختيار آنى؛ پس خاموشى بهتر از پرگويى است. و نگهدارى چيزى كه در ظرف است به استوارى بند آن است (اگر بند مشك سست باشد آب مى‌ريزد و از بين مى‌رود، همچنين اگر بند زبان شخص محكم نباشد، سخن بيجا از آن بيرون مى‌آيد و رازى برملا مى‌شود) ... و مرد راز خود را بهتر نگه مى‌دارد (چون كوشش براى پنهان داشتنش از ديگرى بيشتر است.) و بسا كوشش كننده در چيزى است كه او را زيان مى‌رساند، پرگو هرزه‌گو مى‌شود.

٧- محافل دوستانه:

بيشتر اوقات اخبار و اسرار در محافل دوستانه مطرح شده و لو مى‌رود. امام صادق ٧ فرمود:

[١] نهج البلاغه، فیض الاسلام، نامه ٣١، ص ٩٣٠.