«يَابْنَ النُّعْمانِ! انَّهُ مَنْ رَوى‌ عَلَيْنا حَديثاً، فَهُوَ مِمَّنْ قَتَلْنا عَمْداً وَ لَمْ يَقْتَلْنا خَطاءاً» پسر نعمان! هر كه حديثى به زيان ما نقل كند، ما را به عمد كشته است، نه به خطا! ٦- سكوت، رمز بندگى:

امام صادق ٧ فرمود:

«انَّ مَنْ كانَ قَبْلَكُمْ كانُوا يَتَعَلَّمُونَ الصَّمْتَ وَ انْتُم تَتَعَلَّمُونَ الْكَلامَ كانَ احَدُهُمْ اذا أَرادَ التَّعَبُّدَ يَتَعلَّمُ الصَّمْتَ قَبْلَ ذلِك بِعَشْرِ سِنين فَانْ كانَ يُحْسِنَهُ وَ يَصْبَرَ عَلَيْهِ تَعَبَّدَ وَ الَّا قال: ما أَنَا لِما اروُم بِاهلٍ انَّما يَنْجُو مَنْ اطالَ الصَّمْتَ عَنِ الْفَحْشاءِ»[١] پيشينيان خاموشى را فرامى‌گرفتند، چنان‌كه شما سخن را.

آنگاه كه كسى مى‌خواست به عبادت پردازد، نخست ده سال تمرين سكوت مى‌كرد! اگر از عهده برمى‌آمد و مى‌توانست صبر كند، عبادت پيشه مى‌كرد و گرنه مى‌گفت:

من شايسته اين مقصد نيستم، آن كس نجات يابد كه مدّت‌ها از گفتار نابجا دم فرو بندد.

امير مؤمنان ٧ خطاب به امام حسن ٧ مى‌فرمايد:

[١] تحت العقول ٢٢٨.