آيين رازدارى در اسلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٦ - گسترش فرهنگ رازداری
در بينش اسلامى، انسان موظّف است زمامدار
زبان خود باشد و آن را با شدّت و دقّت در بند كشد.
امير مؤمنان ٧ مىفرمايد:
«الِّلسانُ سَبُعٌ إنْ
خُلِىَّ عَنْهُ عَقَرَ» [١]
زبان درندهاى است كه اگر وانهاده شود، به
انسان آسيب مىرساند.
در بيان ديگرى مىفرمايد: لِسَانُ الْعاقِلِ وَرَاءَ قَلْبِهِ،
وَ قَلْبُ الْأَحْمَقِ وَرَاءَ لِسَانِهِ. [٢]
هيچ عاقلى قلب خود را ازطريق زبان ارائه و
عرضهنمىكند. اين سيره و روش نادان است كه قلبش در دهانش قرار دارد، امّا عاقل
زبان را از معبر قلب مىگذراند و سينه وى صندوق اسرار اوست.
فرهنگ رازدارى و مهار زبان يكى از اصول عمده مورد نظر و تأكيد اسلام
است و نقض آن سخت مورد نكوهش رهبران دينى قرار گرفته است.
امام صادق ٧ مىفرمايد:
«انَّ أَمْرَنَا
مَسْتُورٌ مُقَنَّعٌ بِالْمِيثَاقِ، فَمَنْ هَتَكَ عَلَيْنا أَذَلَّهُ اللَّهُ» [٣]
بدرستى كه امر ما زير پرده است، و بهوسيله پيمانى كه خدا
[١] نهج البلاغه ، حکمت ٥٧.
[٢] نهج البلاغه ، حکمت ٣٩.
[٣] اصول کافی ، ج٣ ، ص٣٢٠.