قواعد و احکام حفاظت اطلاعات
(١)
پيشگفتار
٩ ص
(٢)
تشخيص عناوين ثانويه
١٤ ص
(٣)
تعريف عرف و كاربرد آن
١٦ ص
(٤)
ادله عناوين ثانويه
١٧ ص
(٥)
الف- حديث رفع
١٧ ص
(٦)
متن حديث
١٨ ص
(٧)
امتنانى بودن حكم
٢٠ ص
(٨)
ب- قاعده لا ضرر
٢٠ ص
(٩)
تعريف و معيار ضرر
٢١ ص
(١٠)
مقدمات استنباط
٢٢ ص
(١١)
نتيجه مقدمات
٢٧ ص
(١٢)
تعارض ضررين
٢٨ ص
(١٣)
خوردن و آشاميدن چيزهاى مضر در حال ضرورت
٣٠ ص
(١٤)
حلال بودن چيزهاى مضر در حال ضرورت
٣١ ص
(١٥)
واجبات ضررى
٣٢ ص
(١٦)
ج- اكراه
٣٣ ص
(١٧)
فرق بين اكراه و اضطرار در حديث رفع
٣٤ ص
(١٨)
محدوده اكراه
٣٥ ص
(١٩)
شأن نزول آيه
٣٦ ص
(٢٠)
اهانت به مقدسات
٣٦ ص
(٢١)
شك در اكراه
٣٨ ص
(٢٢)
صدق اكراه در صورت امكان توريه
٣٩ ص
(٢٣)
اعترافات اكراهى
٣٩ ص
(٢٤)
د- قاعده لاحرج
٤٢ ص
(٢٥)
تعريف قاعده
٤٣ ص
(٢٦)
محدوده قاعده و كاربرد آن
٤٤ ص
(٢٧)
انجام تكليف حرجى
٤٥ ص
(٢٨)
معيار حرج و تعميم قاعده
٤٦ ص
(٢٩)
ه- قاعده اضطرار
٤٨ ص
(٣٠)
انجام محرمات اضطرارى
٤٨ ص
(٣١)
استفاده اضطرارى از امكانات ديگران
٥٠ ص
(٣٢)
و- قاعده تقيه
٥٤ ص
(٣٣)
اقسام تقيه
٥٤ ص
(٣٤)
تقيه با وجود امكان فرار
٥٧ ص
(٣٥)
موارد استثنا
٥٩ ص
(٣٦)
ز- قاعده تزاحم
٦٠ ص
(٣٧)
تعريف و اقسام تزاحم
٦٠ ص
(٣٨)
مرجحات باب تزاحم
٦٣ ص
(٣٩)
تزاحم دو حكم در نماز
٦٦ ص
(٤٠)
ح- قاعده اصالة الصحة
٦٧ ص
(٤١)
تعريف
٦٧ ص
(٤٢)
جريان قاعده
٦٨ ص
(٤٣)
محدوده قاعده
٦٨ ص
(٤٤)
ممنوعيت افشاى سرّ
٧٤ ص
(٤٥)
جواز افشاى اسرار دشمن
٧٨ ص
(٤٦)
حفظ اسرار و يا افشاى آن در صورت تزاحم اهم و مهم
٧٨ ص
(٤٧)
حفظ اسرار از چه كسانى؟
٧٩ ص
(٤٨)
آخرين سخن
٨٢ ص
(٤٩)
عقوبت افشاى سر
٨٣ ص
(٥٠)
جايگاه و حريم مجاز و مشروع تجسّس
٨٩ ص
(٥١)
افراد يا گروههاى تحت مراقبت
٩١ ص
(٥٢)
مجازات جاسوس دشمن
١٠١ ص
(٥٣)
آيا در مقام كسب خبر ضرب و تهديد افراد جايز است؟
١٠٥ ص
(٥٤)
جست و جو و گرفتن اعتراف در حقوق اللّه
١١١ ص
(٥٥)
خاتمه
١١٥ ص
(٥٦)
تعريف و حرمت سوء ظن
١١٨ ص
(٥٧)
موارد جواز سوء ظن
١٢١ ص
(٥٨)
مفهوم دروغ
١٢٤ ص
(٥٩)
آيات و روايات مربوط به دروغ
١٢٥ ص
(٦٠)
دروغهاى جايز
١٢٦ ص
(٦١)
خلاصه بحث
١٣٠ ص
(٦٢)
تورية
١٣١ ص
(٦٣)
مفهوم غيبت
١٣٣ ص
(٦٤)
شنونده غيبت
١٣٦ ص
(٦٥)
موارد جواز غيبت
١٣٧ ص
(٦٦)
مفهوم حبس
١٤١ ص
(٦٧)
حبس از نظر اسلام
١٤٢ ص
(٦٨)
حقوق زندانى
١٤٥ ص
(٦٩)
متهم و حبس او
١٤٨ ص
(٧٠)
منابع
١٥١ ص

قواعد و احکام حفاظت اطلاعات - احمدیان، اسدالله - الصفحة ٤٩ - انجام محرمات اضطرارى

اگر مضطر به حرامى شد، بايد به مقدار ضرورت اكتفا كند و بيش از آن مقدار براى او جايز نيست. بنابراين، اگر ضرورت اقتضا كند كه براى حفظ جانش شراب بنوشد يا گوشت ميته را بخورد، بايد به مقدار ضرورت اكتفا كند و بيش از آن جايز نيست.

اگر ضرورت اقتضا كند كه براى كنترل راديوهاى بيگانه به اين راديوها گوش كند، براى شنيدن موسيقى بايد به حد ضرورت اكتفا كند، نه اينكه تصور كند حال كه ضرورت دارد پس تا پايان برنامه گوش دهيم. اگر حين كنترل يا بازجويى يك زن، مضطر باشد به او نگاه كند، بايد به مقدار نياز و ضرورت اكتفا كند، يعنى اگر تنها با نگاه كردن به صورت او ضرورت برطرف مى‌شود، بيش از اين نبايد نگاه كند و اگر به اين مقدار هم مشكل حل نمى‌شود و نياز دارد به موى او نگاه كند، بايد به همين مقدار اكتفا كند و نبايد به بدن او نگاه كند و اگر ضرورت دارد كه به بدن او نيز نگاه كند، بايد از نظر كيفى و كمى به قدر ضرورت اكتفا كند، يعنى اگر با نگاه كردن يك دقيقه مشكل حل مى‌شود، حق ندارد بيش از يك دقيقه نگاه كند.

با توجه به اينكه نشستن سر سفره‌اى كه در آن مشروب نوشيده مى‌شود حرام است، اگر حين مأموريت مضطر شود كه سر چنين سفره‌اى بنشيند، بايد به مقدار ضرورت اكتفا كند، يعنى اگر با يك بار نشستن مى‌تواند وظيفه‌اش را انجام دهد حق ندارد دو بار بنشيند يا اگر با چند دقيقه نشستن مشكل حل مى‌شود، به طورى كه كناره‌گيرى او از سفره مشكل آفرين نباشد بايد از سفره كناره گيرى كند.

اگر مضطر شود در خانه تيمى با زنان نامحرم زندگى كند، بايد به قدر ضرورت اكتفا كند، چه از نظر زمان زندگى و چه از نظر كيفيت زندگى كه‌