قواعد و احکام حفاظت اطلاعات - احمدیان، اسدالله - الصفحة ٣٠ - خوردن و آشاميدن چيزهاى مضر در حال ضرورت

براى اينكه ديگران ضرر نكنند يا به زحمت نيفتند، نمى‌توان جلو منفعت قابل توجه مالك را گرفت.

اگر تصرف نكردن مالك نه موجب ضرر است براى او و نه موجب حرج، ولى تصرف‌كردن براى همسايه موجب ضرر يا حرج باشد، در اين صورت تصرف كردن جايز نيست. [١]

خوردن و آشاميدن چيزهاى مضرّ در حال ضرورت‌

مسأله ١- خوردن و آشاميدن هر چيزى كه به بدن ضرر مى‌رساند، حرام است، چه موجب مرگ شود (مثل نوشيدن سمهاى كشنده و يا خوردن چيزى كه موجب سقط جنين شود) يا موجب انحراف مزاج و مرض شود، يا موجب شود يكى از قواى بدن از كار بيفتد، مثل اينكه مرد چيزى بياشامد كه قوه جنسى و توليد مثل خود را از دست بدهد يا زن چيزى بياشامد كه عقيم (نازا) شود. [٢]

فرقى نيست بين اينكه يقين به ضرر داشته باشد يا گمان و يا اينكه احتمال ضرر بدهد، در صورتى كه اين احتمال پيش عقلا قابل اعتنا باشد، به طورى كه از اقدام كردن بر اين كار بترسد و همين طور فرق ندارد كه ضرر فوراً مترتب شود يا در آينده. [٣]

مسأله ٢- معالجه كردن با چيزهايى كه احتمال خطر دارد و گاهى منجر به خطر مى‌شود، در صورتى كه به حكم تجربه و تأييد اطبّاى حاذق غالباً نفع بر او مترتب باشد، جايز است. همين طور معالجه كردن با چيزى كه‌

[١] . الرسائل، ص ٦٥

[٢] . تحرير الوسيله، امام خمينى، ج ٢، ص ١٦٣

[٣] . همان