قواعد و احکام حفاظت اطلاعات - احمدیان، اسدالله - الصفحة ٣٦ - اهانت به مقدسات

باتوجه به آنچه در اخبار و روايات در باره شأن نزول اين آيه وارد شده، شكى نيست كه اكراه هم شامل احكام تكليفى مى‌شود و هم شامل احكام وضعى، زيرا در شأن نزول آيه آمده است كه كفّار عمّار ياسر را واداشتند كه به پيامبر ٦ ناسزا بگويد و از توحيد اظهار برائت كند و معلوم است كه ناسزا گفتن به پيامبر ٦، هم حكم تكليفى دارد كه حرمت است و هم حكم وضعى دارد كه كفر و نجاست بدن و غيره است. [١]

شأن نزول آيه‌

مرحوم طبرسى نقل مى‌كند كه عده‌اى از مسلمانان به دليل مسلمان بودن شكنجه مى‌شدند كه از جمله آنان ياسر و همسرش و فرزندش، عمار، بودند.

درنتيجه شكنجه، ياسر، پدر عمار و مادرش، سميه، شهيد شدند، اما عمار آنچه كفّار از او خواستند به زبان آورد. امين وحى خبر را براى پيامبر ٦ آورد. عده‌اى كه در محضر پيامبر ٦ بودند، گفتند: عمار كافر شد! پيامبر ٦ فرمود: هرگز چنين نيست، سر تا پاى عمار را ايمان فرا گرفته و گوشت و خون عمار با ايمان آميخته شده است. در اين هنگام عمار ياسر از راه رسيد. پيامبر ٦ در حالى كه قطرات اشك را از چشمان عمار پاك مى‌كرد، به او فرمود: اگر بازهم تو را شكنجه كردند تا اين كلمات را بگويى باز هم اين كلمات را بگو. در اين هنگام آيه مورد بحث نازل شد. [٢]

اهانت به مقدسات‌

در اين زمينه به دو مسأله زير توجه كنيد:

هر كس ناسزا و توهين به پيامبر ٦ را بشنود، در صورتى كه براى‌

[١] . كتاب البيع، ج ٢، ص ٥٨-٥٩

[٢] . مجمع البيان، طبرسى، ج ٦، ص ٣٨٧، اسلاميه