قواعد و احکام حفاظت اطلاعات - احمدیان، اسدالله - الصفحة ٧٤ - ممنوعيت افشاى سرّ

دوست دارد در نهان عبادت شود، چنانكه در حال آشكار. اى معلى! هر كس اسرار ولايت ما را فاش نمايد، مانند آن است كه انكارش كرده باشد. [١]

مفضّل مى‌گويد: آن روز كه معلى بن خنيس به قتل رسيد، به محضر امام صادق ٧ شرفياب شدم و عرض كردم: اى پسر رسول خدا، واقعه عظيم و غمبارى بر شيعه وارد شد. ايشان فرمود: آن واقعه چيست؟ گفتم:

قتل معلى بن خنيس. امام فرمود: خداى بيامرزد معلّى را، انتظار وقوع چنين حادثه‌اى را داشتم، زيرا او اسرار ما را آشكار نموده بود. اى مفضل، هيچ گاه آسيب دشمنى كه با ما در حال جنگ است، بيشتر از آسيب آن كسى نيست كه اسرار ما را آشكار كرده باشد. اى مفضل، بدان آن كس كه اسرار ما را با نااهلان و نامحرمان در ميان نهد، از دنيا نمى‌رود، مگر اينكه دچار آسيب اسلحه گردد. [٢]

ممنوعيّت افشاى سرّ

اسلام افشاى آنچه را كه به مصالح امت اسلامى مربوط مى‌شود، جايز نمى‌داند و بر حفظ اسرار جامعه اسلامى، مؤمنان، برادران و همدينان تأكيد مى‌كند.

امام على ٧ مى‌فرمايد:

صَدْرُ الْعاقِلِ صُنْدُوقُ سِرِّه‌ [٣]

سينه انسان خردمند، صندوق اسرار اوست.

١) . بحارالانوار، ج ٧٢، ص ٧٧

[٢] . مراة العقول، ج ١١، ص ٦٢

[٣] . بحارالانوار، ج ٧٢، ص ٧١