ب- نطفه مرد از راه شرعى به‌دست آيد و توسّط غير شوهر، تلقيح شود، در صورتى كه مستلزم نگاه يا تماس حرام نباشد، جايز است و فرزند متعلّق به زن و شوهر است. [١]

ج- به‌دست آوردن نطفه مرد يا تلقيح، مستلزم كار حرامى باشد، در اين صورت، تلقيح، جايز نيست، ولى اگر انجام گيرد، فرزند، مشروع و متعلق به زن و شوهر است. [٢]

د- بارورى زن با نطفه غير همسرش جايز نيست؛ خواه زن، همسر داشته باشد يا نه، و خواه زن و شوهر، اجازه بدهند يا نه و خواه نطفه از محرم آن زن گرفته شود يا نه.

در اين صورت، اگر تلقيح انجام گيرد و فرزندى به‌وجود بيايد كه بدانند نتيجه تلقيح است، بدون شك پدر اين فرزند، شوهر اين زن نيست. [٣]

ه- ممكن است بر اثر پيشرفت علم و فن‌آورى، در آينده، بارورى مصنوعى تنوّع يابد از جمله؛

- نطفه مرد را از ميوه‌ها و حبوبات و امثال اين‌ها به‌دست آورند و به زن تلقيح كنند و از اين طريق كودكى به‌وجود بيايد؛ در اين صورت، فرزند از آنِ مادر است و به كس ديگرى تعلّق ندارد. [٤]

- نطفه مرد را در دستگاهى شبيه ماشين جوجه‌كشى، پرورش دهند و فرزندى توليد شود، چنين فرزندى، تنها به مرد تعلّق دارد. [٥]

- نطفه را از ميوه‌ها يا موادّ ديگر به‌دست آورند و در دستگاه پرورش‌

[١] . همان

[٢] . تحريرالوسيله، ج ٢، ص ٦٢١، مسأله ١

[٣] . همان، مسأله ٢-٣

[٤] . تحريرالوسيله، ج ٢، ص ٦٢٢، مسأله ٦

[٥] . همان