- خوراك زن بايد از نظر كمّى و كيفى به گونه‌اى باشد كه او را سير كند، موافق طبع او باشد و نيازمندى‌هاى بدنش را برآورده سازد؛ همين‌طور غذاى متداول و متعارف بين مردم باشد. هم‌چنين زن، مستحقّ ميوه فصل به اندازه متعارف و موادّى چون قند و چاى و مانند آن مى‌باشد. [١]

- پوشاك او نيز در حدّ متعارف همشهرى‌هايش بايد تأمين شود و مرغوبيت آن از نظر اندازه و جنس و زمستانه و تابستانه، مدّ نظر قرار گيرد و اگر زن، اهل تجمّل و خودآرايى است، لباس افزون بر متعارف بايد برايش فراهم گردد.

- همين‌طور، زوجه، مستحقّ مسكنى است كه شايسته حال او و امثال اوست و اين حق را دارد كه مسكن مستقل مطالبه كند؛ خواه ملكى باشد يا اجاره‌اى و عاريه‌اى. چنان كه اثاث منزل نيز بايد در حدّ متعارف برايش فراهم شود. [٢]

اگر زن، از خانواده‌هاى اشراف است- كه داراى نوكر و كلفت هستند- مرد بايد براى او خدمتكار بگيرد؛ گرچه نياز به بيش از يك نفر هم داشته باشد. [٣]

اگر شوهر، مخارج زن را به شكل هفتگى يا ماهانه بپردازد و زن آن را خرج نكند يا صرفه‌جويى نمايد، شوهر، حقّ بازپس‌گيرى آن را ندارد. [٤]

زن، حق دارد در خورد و خوراك، هم خرج شوهر و ديگر اعضاى خانواده باشد يا اين كه خرج خود را جدا كند و شوهر حق ندارد او را به هم‌خرجى، ملزم كند. [٥]

[١] . همان، ص ٣١٥، مسأله ٨

[٢] . تحرير الوسيله، ج ٢، ص ٣١٦، بقِیه مسأله ٨

[٣] . همان

[٤] . همان، ص ٣١٧، مسأله ١١

[٥] . همان، مسأله ١٢