نقد و بررسى ديدگاه مخالفين در مسائل اعتقادى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٢

كه از خورشيد به هر سو پراكنده مى شود، تنها انرژى خلّاق موتورهاى زندگى در گياهان، حيوانات و انسان است رشد موجودات زنده، حسّ، حركت و جنبش، وزش حيات بخش بادها، گردش خون در عروق انسان و طپش قلبها و ... همه و همه بطور مستقيم يا غير مستقيم به نور آفتاب بستگى دارد وبدون آن، همه اينها به خاموشى خواهد گراييد وبسيارى از اين آثار در نور مات خورشيد از پشت ابرها نيز وجود دارد و تنها قسمتى از آثار كه نياز به تابش مستقيم دارد موجود نيست.
جابربن عبدالله انصارى از پيامبر اكرم سؤال كرد كه آيا شيعه از وجود امام در غيبتش بهره مند مى شوند؟ حضرت فرمود: آرى، سوگند به خدايى كه مرا به نبّوت برگزيده، مردم از نور رهبرى او در دوران غيبتش بهره مى‌گيرند، همان گونه كه از خورشيد به هنگام قرار گرفتن پشت ابرها بهره مند مى شوند «١».
وجود مبارك امام (ع) در حال غيبت داراى آثار زير است:
الف- اميد بخشى: در ميدانهاى نبرد وجود فرمانده لشكر در مقرّ فرماندهى، هر چند در ظاهر خاموش و ساكت باشد، خون گرم و پرحرارتى در رگهاى سربازان به حركت در مى آورد و آنها را به تلاش بيشتر وا مى دارد، امّا هر گاه خبر قتل فرمانده در ميان سپاه پخش شود، يك لشگر عظيم باكارآيى فراوان يك مرتبه متلاشى ميگردد.
جمعيّت شيعه طبق عقيده اى كه به وجود امام زنده دارد. (هر چند او را در ميان خود نمى بيند) خود را تنها نمى داند، او همواره انتظار بازگشت آن سفر كرده را مى‌كشد. اثر روانى اين طرز فكر در زنده نگه داشتن اميد در دلها و استقامت در برابر سختيها و مشكلات و وادار ساختن افراد به خودسازى و آمادگى براى آن انقلاب بزرگ بطوركامل قابل درك است. پيروان او صبح و شام با عرض سلام و ادب به ساحت مقدسش از فيوضات معنوى حضرت بهره مند گشته و با قلبى لبريز از اميد به كار و تلاش زندگى مى پردازند.
ب- مراقبت از اعمال: طبق اعتقاد عمومى شيعه امام بطور مداوم در دوران غيبت، مراقب حال پيروان خويش است و به تعبير روايات هر هفته يا هر روز برنامه اعمال آنها به دستش مى رسد. اين فكر سبب مى شود كه همه معتقدان در يك حالت مراقبت دايمى فرو روند و به هنگام ورود در هر كار توجّه به آن نظارت عالى داشته باشند. ابوبصير از امام صادق عليه السلام نقل مى كند كه فرمود: