نقد و بررسى ديدگاه مخالفين در مسائل اعتقادى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٧

شفاعت از ماده «شفع» خلاف و تر به معناى ضميمه شدن چيزى به مثل خود است و به كار شفيع در روز قيامت (دارنده مقام بالا) كه براى يارى مشفوع له (دارنده مقام پايين) ضميمه او مى شود، شفاعت مى گويند. «١» مفهوم شفاعت از نظر عرف، وساطت نزد حاكم ويا صاحب قدرت و ثروت، براى رسيدن به منفعت ويا رهايى از عقوبت و جريمه مى باشد.
بنابراين در شفاعت، استعداد ناقص شفاعت شونده با نيروى شفيع ضميمه شده و قدرت و رحمت كسى كه نزدش شفاعت شده، آن استعداد را به كمال مى‌رساند.
و مورد شفاعت آنجاست كه انسانى بخواهد به پاداشى برسد؛ بدون اينكه اسباب و ابزار آن را آماده كرده باشد يا اين كه بخواهد عقابى را كه به خاطر مخالفت فرمانى متوجهش شده، از خود دفع كند.
و تأثير شفاعت هم در صورتى است كه مشفوع له (كسى كه شفاعت به نفع او انجام مى‌گيرد) شايستگى آن پاداش يا دفع عقاب را داشته باشد و يك نوع ارتباطى با مشفوع عنده (كسى كه شفاعت نزد او واقع مى شود) داشته باشد و در غير اين صورت شفاعت سودى ندارد. «٢» اثبات شفاعت از ديدگاه قرآن‌ آياتى كه شفاعت را اثبات مى كند، مى توان به دو گروه تقسيم كرد:
١- آياتى كه شفاعت را براى خدا اثبات مى كند و شفيع را منحصر به ذات وى نموده، تمام وساطتها را از آن او مى شمارد.
قُلْ لِلَّهِ الشَّفاعَةُ جَميعاً» «٣» بگو همه شفاعت از آن خداست.
وَ أَنْذِرْ بِهِ الَّذينَ يَخافُونَ أَنْ يُحْشَرُوا إِلى‌ رَبِّهِمْ لَيْسَ لَهُ مِنْ دُونِهِ وَلِىٌّ وَ لا شَفيعٌ» «٤» وبا اين قرآن بيم ده آنان را كه مى ترسند كه محشور شوند به سوى پروردگارشان، نيست بر ايشان جزا و سرپرست و نه شفاعت كننده‌اى‌ ٢- آياتى كه درباره بيان شرايط شفاعت كنندگان و يا تاثير آن وارد شده واصل‌