نقد و بررسى ديدگاه مخالفين در مسائل اعتقادى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٨

شفاعت را نيز اثبات مى‌كند.
«مَنْ ذَاالَّذى‌ يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلّا بِإِذْنِهِ» «١» كيست كه بدون اذن او شفاعت كند.
«لا يَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ إِلّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً» «٢» هيچ كس مالك شفاعت نيست، مگر آنكه با خدا عهدى داشته باشد.
«يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمانُ وَ رَضِىَ لَهُ قَوْلًا» «٣» در روز رستاخيز شفاعت كسى درباره كسى مفيد واقع نمى‌شود، مگر كسى كه خدا به او اذن دهد و به گفتار او راضى باشد.
در اين آيات شرط مهمّ شفيع، آن است كه شفاعت او به اذن خدا باشد و بدون آن هيچ اثرى نخواهد داشت و شخصى هم كه مورد شفاعت قرار مى گيرد بايد خدا از او راضى باشد. پس اصل وقوع شفاعت مسلّم است واين شرايط در نفوذ آن مؤثر مى‌باشد؛ زيرا اگر شفاعت در درگاه الهى راه نداشته باشد، بيان شرايط نفوذ شفاعت بيهوده است.
همچنين برخى آيات «٤»، دليل سودمند نبودن شفاعت را براى كفّار و گروهى از مجرمين، عقايد و اعمال آنان مى داند كه موجب از بين رفتن شايستگى و زمينه شفاعت در آنان گرديده است و اين گونه آيات نيز، اثبات كننده اصل وقوع شفاعت در قيامت است.
شبهات وارده پيرامون شفاعت‌ شبهه اول و پاسخ آن‌ بيانى كه در استدلال فوق به آن پرداخته شد، در صدد است كه وقوع شفاعت را با استناد به آيات قرآن اثبات كند؛ در حالى كه آيات ديگرى هست كه وقوع شفاعت را در روز قيامت نفى مى كند. مانند آيه:
«لا بَيْعٌ فيهِ وَ لا خُلَّةٌ وَ لا شَفاعَةٌ» «٥» نه خريد و فروشى در روز قيامت هست، نه دوستى و نه شفاعت.
و آيات ديگرى بر بى فايده بودن شفاعت دلالت دارد. مانند آيه‌ نقد و بررسى ديدگاه مخالفين در مسائل اعتقادى ٥٣ مشرك شفاعت نمى شود ص : ٥٣