نقد و بررسى ديدگاه مخالفين در مسائل اعتقادى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠١

مى‌كنند. پس از اين تعبير مطالب زير برداشت مى شود:
الف- آنچه شخصيت واقعى انسان را تشكيل مى دهد و «من» واقعى او محسوب مى‌شود، بدن و جهازات بدنى و هر چه از توابع بدن به شمار مى رود نيست؛ زيرا بدن و جهازات بدنى وتوابع آن به جايى تحويل داده نمى شوند و در همين جهان بتدريج متلاشى مى گردند. پس «من» واقعى انسان همان است كه در قرآن از آن به «نفس» يا «روح» تعبير شده است.
ب- با مرگ، روح يا نفس از نشئه اى به نشئه ديگر كه از سنخ و نشئه روح است، منتقل مى شود و به تعبير ديگر، هنگام مرگ، آن حقيقت غير مادى، تحويل گرفته مى شود و به عالم برزخ انتقال مى‌يابد.
ج- مرگ، نيستى و نابودى نيست بلكه حيات انسان با آن بگونه اى ديگر ادامه مى‌بايد. «١» «اللَّهُ يَتَوَفَّى الْانْفُسَ حينَ مَوْتِها ...» «٢» خداوند جانها را هنگام مرگشان بطور كامل دريافت مى كند «وَ قالُوا ءَاذا ضَلَلْنا فىِ الْارْضِ أَئِنَّا لَفى‌ خَلْقٍ جَديدٍ بَلْ هُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ كافِروُنَ، قُلْ يَتَوَفّيكُمْ مَلَكُ الْمَوْتِ الَّذى‌ وُكِّلَ بِكُمْ ثُمَّ الى‌ رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ» «٣» و گفتند: آيا آن گاه كه در زمين گم شديم، در آفرينشى جديد قرار خواهيم گرفت؟ حقيقت اين است كه اينها (از روى عناد) ملاقات پروردگار خويش را منكرند. بگو همانا فرشته مرگ كه موكل برشماست، شما را درحين مرگ به تمام و كمال دريافت مى‌كند. سپس به سوى خدا بازگردانده مى شويد.
در آيه اوّل مى فرمايد: خداوند هنگام مرگ، نفس يعنى همان جوهر انسانى را دريافت مى كند. در آيه دوم مى فرمايد: برخلاف تصوّر شما كه فكر مى كنيد در زمين گم و نابود مى شويد، ملائكه شما را دريافت مى‌كنند و به سوى پروردگارتان باز مى گرديد.
پس مرگ، نابودى نيست بلكه انتقال به عالم ديگر و شروع زندگى جديد است.
تقرير ديگرى از اين شبهه‌