نقد و بررسى ديدگاه مخالفين در مسائل اعتقادى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦١

سمودى مى نويسد: «مدد گرفتن و شفاعت خواستن از پيامبر (ص) و ازمقام و شخصيت او در پيشگاه خداوند از جمله سيره پيامبران گذشته و بندگان صالح خدا در طول تاريخ بوده و در همه احوال مجاز است هم پيش از خلقت او هم بعد ازتولّد هم بعد از رحلتش، هم در عالم برزخ و هم در روز رستاخيز. آن گاه رواياتى را به عنوان شاهد بر جواز توسل به پيامبر نقل مى كند.» «١» در كتاب «صواعق» از «امام شافعى» (پيشواى معروف اهل تسنن) نقل شده كه به اهل بيت پيامبر (ص) توسّل مى جست و چنين مى گفت:
آلُ النَّبِىِّ ذَريعَتى‌ وَ هُمْ إِلَيْهِ وَسيلَتى‌ أَرْجُوبِهِمْ أُعْطى‌ غَداً بِيَدِالْيَمينِ صَحيفَتى‌ خاندان پيامبر وسيله من هستند و آنها در پيشگاه اوسبب تقرّب من مى باشند به سبب آنها فرداى قيامت اميدوارم، نامه عمل من به دست راستم داده شود. «٢» «آلوسى» در تفسير خود، احاديث زيادى را نقل كرده و پس از بحث طولانى، در پايان مى گويد: «بعد از تمام اين گفتگوها من مانعى از توسل به پيشگاه خداوند به مقام پيامبر (ص) نمى بينم چه در حال حيات پيامبر و چه پس از رحلت او ... توسّل جستن به مقام غير پيامبر در پيشگاه خدا نيز مانعى ندارد، به شرط اينكه او در واقع در پيشگاه خدامقامى داشته باشد.» «٣» بنابراين، توسّل به پيامبر اكرم (ص) وائمه معصومين (ع) در پيشگاه خدا، منافاتى با توحيد ندارد و شرك نيست، زيرا آن در حقيقت توجه به خدا و درخواست حاجت از او، به وسيله آنهاست اين موضوع مورد تأييد قرآن، حديث و سيره مسلمانان مى باشد كه بيان گرديد.