نقد و بررسى ديدگاه مخالفين در مسائل اعتقادى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٧

درس دهم: توسل و زيارت (١)
حقيقت توسل «١» در بحث شفاعت در زمينه توحيد در عبادت، بيان شد كه «عبادت، آن خضوع و تذلّلى است كه از اعتقاد به الوهيت كسى سرچشمه گرفته باشد»، بنابراين توسل به اولياى الهى و درخواست حاجت از آنان، اگر با اين اعتقاد باشد كه آنان را خدا يا مبدأ كارهاى خدايى بدانيم، شرك است؛ ولى اگر ايشان را بنده خداو در كار خود متكى به قدرت و خواست اوبدانيم، اين نه تنها به معنى درخواست كار خدا از غير خدا و شرك نيست بلكه مورد تأييد و سفارش قرآن بوده و مطابق با سيره عملى صحابه پيامبر اكرم (ص) و مسلمانان در طول تاريخ مى باشد. چنانچه بعد از اين خواهد آمد، ما پيامبران و ائمه معصومين (ع) و اولياى الهى را بندگان پاك و فرمانبر درگاه خدا مى دانيم كه در زندگى دنيوى كوچكترين خلافى مرتكب نشده اند و معتقديم توسل به آنان هر چند در ظاهر توجه به اسباب است امّا حقيقت و باطن آن توجه به سبب اصلى مى باشد، چرا كه خداى سبب ساز، آنان را مجراى فيض و وسيله وصول به رحمت خود قرار داده و به تحصيل آن امر كرده است.
توسل به اولياى الهى‌ توسل به عزيزان و مقربان درگاه الهى از جمله مسائلى است كه از صدر اسلام در ميان مسلمانان رواج داشته و تنها در قرن هشتم به وسيله «ابن تيميه» مورد انكار قرارگرفت. پس از چهار قرن بعد، به وسيله محمد بن عبدالوهاب، اين جريان تشديد شد وتوسل به اولياى الهى نامشروع و بدعت معرفى گرديد و آن را عبادت اوليا خواندند.
قرآن وتوسل‌ «يا أَيُّهَا الَّذينَ امَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسيلَةَ وَ جاهِدُوا فى‌ سَبيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ» «٢» اى افراد با ايمان از خدا بترسيد و به سوى او وسيله تحصيل كنيد و در راه او جهاد كنيد،