نقد و بررسى ديدگاه مخالفين در مسائل اعتقادى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٥

قرآن، در رديف اطاعت خداوند، دستور به اطاعت از پيامبر و امامان مى دهد. «١» و نيز فرزندان را امر به خضوع و فروتنى در برابر پدر و مادر مى‌نمايد. «٢» اطاعت زن از شوهر واجب گرديده است. اگر تواضع براى غير خدا شرك است پس دستور خداوند بر ملائكه براى سجده بر آدم (ع) «٣» بايد دعوت بر شرك باشد و نيز تواضع و سجده يعقوب و فرزندان او در برابر يوسف «٤» بايد موجب شرك شود. در حالى كه هيچ يك از موارد بالا، عنوان شرك در عبادت نيست.
ب- درخواست شفاعت، سيره صحابه پيامبر (ص) بوده. چگونه مى توان گفت كه درخواست شفاعت كفر و شرك است در حالى كه در احاديث اسلامى و سيره صحابه پيامبر (ص) آمده است كه آنان عملًا درخواست شفاعت از آن حضرت كرده اند.
«محدث معروف ترمذى، نويسنده يكى از صحاح اهل تسنن از انس نقل مى كند كه مى‌گويد از پيامبر درخواست كردم در روز قيامت در حق من شفاعت كند و پيامبر (ص) پذيرفت و فرمود شفاعت خواهم كرد. گفتم كجا تراپيدا كنم، فرمود در كنار صراط». «٥» و قرآن نيز مردم را تشويق مى كند كه نزد پيامبر (ص) روند از او درخواست طلب مغفرت كنند. «٦» بنابراين، درخواست شفاعت از اولياء الهى در اين دنيا در حال حيات يا مرگ آنان، با توحيد در عبادت منافاتى ندارد.
٥- شفاعت با توحيد ذاتى سازگارى ندارد. مى گويند لازمه اعتقاد به شفاعت اين است كه رحمت و شفقت شفيع بيشتر و وسيعتر از رحمت خدا باشد كه مانع از عذاب او مى شود و محدوديت صفت رحمت، حكايت از محدوديت ذات موصوف مى كند و در نتيجه ذات خداوند مطلق نبوده و قابليّت براى شريكى دارد كه داراى رحمت وسيعترى است واين با توحيد ذاتى منافات دارد.
پاسخ: اساس شفاعت از غلبه رحمت پروردگار بر غضبش سرچشمه گرفته و شفاعت ديگران، درخواست آن رحمت است با اذن او.